Uit het oog, uit het hart

Drie weken geleden nam ik afscheid van mijn werk. Een moment waar ik weken naar uitgekeken heb en dat er dan opeens is. Het is een dubbel gevoel, want als je zolang bij een organisatie werkt, er jaren lang deel van hebt uitgemaakt, is het  raar om dat alles achter je te laten. Niet meer nodig te zijn.

Ik heb mijn hele leven gewerkt. Op mijn 17^de ben ik begonnen bij het Gemeenschappelijk Administratie Kantoor (GAK) waar ik ruim 13 jaar heb gewerkt.

Op afd. AZ van het GAK

Na de geboorte van de kinderen ben ik twee jaar thuis geweest, om uiteindelijk bij mijn enige commerciële werkgever te gaan werken, SNT. Een call center in Zoetermeer. Daar heb ik zoveel lol gehad dat ik me er bijna voor schaamde dat ik er voor betaald kreeg. Bijna…

In dienst van de politie

Na vijf jaar deed zich de gelegenheid voor om bij het net opgerichte call center van politie Hollands Midden in dienst te treden, 0900-8844. Daar heb ik veel geleerd over de organisatie, leiding geven en vooral over mensen en hun gedrag. Niet alleen van bellers maar zeker ook van collega’s. Dat heeft me ook geholpen bij mijn overstap naar arrestantenzorg. Ook daar liepen bijzondere exemplaren rond, zowel collega’s als arrestanten. Maar ook hier heb ik een geweldige tijd gehad.

0900-8844 Hollands Midden

Uiteindelijk kwam ik tijdens de reorganisatie van de politie terecht bij de landelijke eenheid. Als generalist intelligence heb ik de laatste 13 jaar van mijn werkzame leven hier volgemaakt. De organisatie bood de mogelijkheid om al wat minder te gaan werken in aanloop naar het pensioen. Daar heb ik gretig gebruik van gemaakt. De laatste jaren werkte ik 24 uur per week terwijl ik een contract van 36 uur had.

Omdat ik na een ziekte periode minder geconcentreerd kon werken ging ik ander werk doen binnen de eigen afdeling, samenstel van taken heet dat. Je blijft dan in je eigen functie maar krijgt andere dingen te doen. Zo kwam ik bij het kwaliteitsbureau te werken. Van hieruit wordt de afdeling ondersteund met van alles. Erg divers werk en vaak onvoorspelbaar, dat maakte het juist zo leuk. Ik liep bv opeens door de Hornbach om staalkacheltjes te halen toen midden in de winter de verwarming in storing was op de afdeling. Of door de Makro om een kerst traktatie voor iedereen te scoren. Maar ook maakte ik uitnodigingen voor jubilarissen, een nieuwsbrief van de afdeling, en notuleerde ik vergaderingen, organiseerde ik afdelingsbijeenkomsten en deed veel hand en span diensten. Het was een bijzonder leuke manier om mijn werkzame leven mee af te sluiten.

Op de knop gedrukt

En daar was het moment waarop ik besloot om ‘op de knop te drukken’. Om tegen mijn werkgever te zeggen dat ik er klaar mee ben. Dat ik vind dat ik mijn bijdrage aan de maatschappij heb geleverd en het graag overdraag aan de jongere generatie.  Drie jaar voor mijn AOW leeftijd. En wanneer je dan het hele circus in gang hebt gezet wordt het toch wel spannend.  Want beslissen dat je je pensioen wil laten ingaan is toch wel heel wat anders dan het uiteindelijk in gang te zetten.

Uit het oog....

Voor de allerlaatste keer het gebouw uit

Bij mijn afscheid begin april heb ik alles moeten inleveren, niet alleen mijn telefoon en laptop, maar ook mijn toegangspas en politie legitimatie. Ik kan het gebouw niet meer in. Niet dat ik die behoefte heb, maar het feit dat het niet meer kan, dat voelt raar. Wat ook een raar idee is, is dat ik de meesten van wie er bij mijn afscheid aanwezig waren, nooit meer zal zien. Mensen waar je goede gesprekken mee hebt gehad, intensieve projecten mee gedraaid hebt, lief en leed mee hebt gedeeld, zijn ineens uit je leven weg. Ik weet uit ervaring ook dat dat wederzijds is. Ik ben nu drie weken thuis en ik denk dat er nog maar weinig collega’s zullen zijn die aan mij denken als ze langs het kwaliteitsbureau lopen. Zo gaat dat nu eenmaal in een werkomgeving. Uit het oog uit het hart.