Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

The Bold and the Beautiful

Posted on April 10, 2019 at 11:20 PM

In deze periode, beheerst door somberheid en verdriet vanwege de toestand waarin mijn vader nu verkeerd, zou je zeggen dat een dagelijkse soap als the Bold and the Beautiful voor een beetje afleiding moet zorgen. Maar juist deze serie, die ik al jaren dagelijks kijk, maakt dat ik me nu alleen maar verdrietiger ga voelen.


Rouw


     De verhaallijn van een van de karakters gaat over een doodgeboren baby. Het verdriet, de onmacht, de rouw, alles wordt tot in het kleinste detail in beeld gebracht. En ja, al deze zaken zijn heel herkenbaar ook al is het van mijn dochtertje nu ruim 28 jaar geleden. Wat mij nu wel opvalt is dat de omgeving van dit karakter ook verdrietig is. Natuurlijk weet ik wel dat het verlies van onze dochter ook voor onze omgeving verdrietig was. Zeker voor familie die een kleindochter en nichtje hebben verloren. Maar blijkbaar was ik zo verzonken in mijn eigen verdriet, dat ik dat niet heb opgemerkt. Of ik kan het me niet meer herinneren, dat is ook een mogelijkheid. Want het is tenslotte al een behoorlijk aantal jaren geleden. Ik heb natuurlijk veel dingen onthouden uit die periode, maar er zullen ook heel veel dingen inmiddels uit mijn geheugen zijn weggeëbd. Niet in de laatste plaats omdat het verdriet om haar verlies anderhalf jaar later werd verzacht door de geboorte van onze zoon.


Oud zeer


Waarschijnlijk zijn het die vergeten momenten, die pijnlijke herinneringen die nu tijdens het kijken naar de soap weer subtiel worden aangewakkerd. Je mag best weten dat het moment dat in de soap aan het karakter werd verteld dat haar baby levenloos ter wereld was gekomen, de tranen over mijn gezicht biggelden. Natuurlijk is het maar film en natuurlijk speelt ze maar een rol, dat weet ik dondersgoed. Maar de emotie die ze op dat moment moest laten zien, de pijn die op haar gezicht stond te lezen was voor mij zo herkenbaar, dat ik prompt weer 28 jaar terug in de tijd was. Ik voelde die pijn en dat verdriet ook weer.

Inmiddels is het karakter een paar weken verder en heeft zij een manier gevonden om haar verdriet de baas te kunnen; een andere baby in haar armen houden. En al heeft haar omgeving er een hard hoofd in of dat een goede manier is om met haar verdriet om te gaan, kan ik me goed inleven in het feit dat ze op die momenten even geen verdriet voelt. Ik kan me nog zo goed herinneren dat dat een bevrijdend gevoel was!


Zeikwijf


Okay, het is een soap, dat wisten we al. En eerlijk gezegd vind ik de rol van het karakter maar een zeikwijf. Maar ik begreep het heel goed dat ze, wanneer ze weer voor het eerst aan het werk ging, stond te mijmeren dat de laatste keer dat ze op haar werk was, ze nog zwanger was en haar dochtertje nog bij zich had. Ik heb zelf ook altijd dat soort verbanden gelegd. Dat gaat natuurlijk wel over, maar ik heb nog steeds momenten dat als ik een jaartal hoor, of een lied, of een gebeurtenis, ik dan denk “toen was ik zwanger van Melissa”.

In de Bold blijkt dat haar kindje nog leeft en dat het door iemand anders is geadopteerd zonder dat iedereen weet dat de baby is omgeruild. Dat kan natuurlijk alleen in een soap. Er zal ooit een moment in de serie komen dat de biologische moeder en de adoptie moeder ontdekken dat er een switch heeft plaatsgevonden. Maar dat zullen de schrijvers zo lang mogelijk uitstellen om de adoptie moeder te laten binden met het kind. Dan wordt dat over een tijdje een strijd over wie er recht heeft op het meisje. Maar zolang nu de biologische moeder al die beladen emoties moet laten zien, zit ik net zo beladen te kijken. Want gespeeld of niet, de pijn en het verdriet komt bij mij keihard binnen


Categories: Familie