Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

En we noemen hem.....

Posted on October 27, 2017 at 2:35 PM

Nog niet zo lang geleden hadden we het thuis over het geven van namen. Daar waar vroeger de hele familie naar opa en oma werden vernoemd, is dat de laatste tijd niet meer vanzelfsprekend. Eerlijk gezegd valt het gewoon op als een baby een naam krijgt waarvan je weet of sterk kunt vermoeden, dat het naar iemand in de familie is vernoemd.


Louise


Ik moest gelijk denken aan mijn eigen broers en zus en natuurlijk mijzelf. Mijn ouders zijn alle twee vernoemd naar hun ouders. Mijn vader heeft als tweede naam Leendert, naar zijn opa van moeders kant en Johannes tja, die naam komt in beide families voor. Mijn moeder had een jongen moeten zijn want zij is als oudste kind,vernoemd naar haar vader, Jacobus (Jacoba in haar geval). Haar tweede naam kreeg ze van haar moeder, Louise, die ook weer naar háár moeder is vernoemd. En daar ontstond een traditie; vier generaties oudste dochters die Louise genoemd zijn. Ik heet namelijk ook Louise. Alleen vond mijn oma het niet leuk als ik dat ook als roepnaam zou hebben, omdat zij altijd Wies werd genoemd, waar ze een hekel aan had. Dus bedachten mijn ouders wat anders:

Toen mijn moeder zwanger was van haar tweede kind, was haar vriendin Riet dat ook. Ze waren ook redelijk tegelijk uitgerekend. Een derde vriendin, die al twee kinderen had, ging rond die tijd emigreren naar Canada. Haar dochter heette Lucienne. De drie vriendinnen spraken af dat degene die het eerst zou bevallen en het zou een meisje zijn, zou haar dochter Lucienne noemen. Drie keer raden wie er als eerste was….

Riet is twee weken later bevallen en haar dochter heet Judith.

Ik ben dus vernoemd naar mijn oma/ moeder en naar de dochter van een vriendin van mijn moeder.

Ik heb de traditie willen voortzetten door mijn eerst geboren dochter ook Louise te noemen, als tweede naam. Maar Melissa Louise overleefde de bevalling niet waardoor deze traditie bij haar is gestopt. Ik vond het niet leuk om onze tweede dochter ook Louise te noemen, gewoon omdat zij niet mijn eerst geboren dochter is.

En dan mijn broers. Rob is naar niemand in de familie genoemd en daarmee verbraken mijn ouders een traditie. Want mijn opa van vaders kant heette Alexander en hij verwachtte toch op zijn minst dat zijn kleinzoon ook Alexander genoemd zou worden. Ben is wel naar hem vernoemd, want de tweede naam van mijn opa was Bernard en dat is ook de officiële naam van Ben. Als tweede naam heeft hij de naam van mijn vader, Jan.

Mijn zusje Anita is naar mijn vaders moeder vernoemd, Adriana Maria. Wij hebben dus allemaal wel een link naar een (groot) ouder, nou ja, behalve Rob dan.


Afkorten


Behalve mijn eerst geboren dochter Louise noemen, heb ik verder niet de behoefte gehad om onze kinderen naar iemand te vernoemen. Want zeg nou eerlijk, zo boeiend zijn die namen niet. Waar ik wel op gelet heb is dat de jongensnaam nog enigszins hout snijdt als je hem afkort. Mitchell kan makkelijk Mitch worden. Bij Cynthia heb ik er juist voor gekozen dat deze niet makkelijk is af te korten. Zelf heb ik een hekel aan het afkorten van namen, maar anderen hebben er totaal geen moeite mee om zo’n zorgvuldig uitgekozen naam door midden te hakken. Wat tot gevolg heeft dat Mitchell inderdaad Mitch is geworden en Cynthia Cyn.


Maar het meest verbaas ik me over de namen die sommigen mensen hun kinderen geven. Dan vraag ik me wel eens af of ze er wel bij stil hebben gestaan dat kinderen er hun hele leven mee moeten doen. Neem nou bijvoorbeeld meisjes die Bloem genoemd worden. Dan is zo’n kind volwassen en gaat werken. Misschien wel bij een bloemist! Of Lieve. Misschien is het wel een plaag van een kind en is ze helemaal niet Lief. Zo heb ik me ook verbaasd over de naam van de hockeyer Taeke Taekema. Als je nou Taekema van je achternaam heet, noem je je kind toch geen Taeke? Dat is hetzelfde als Jan Jansen of Piet Pietersen.

En zo zijn er natuurlijk ook combinaties van namen waarvan je je kunt afvragen of de ouders dat expres hebben gedaan of dat ze er totaal niet bij hebben nagedacht. Als je bijvoorbeeld de Groot van je achternaam heet en je zoon Hugo noemt. Of De Ruyter en je zoon Michiel.


Volwassen


Ik snap best dat niet iedereen dezelfde namen mooi vindt en dat is maar goed ook. Anders zouden alle mensen Mitchell en Cynthia heten! Ik snap ook dat ouders er voor willen kiezen om een niet zo veel voorkomende naam te kiezen. Je wilt immers voorkomen dat je kind straks in een klas met allemaal naamgenootjes zitten. Maar ik vind wel dat je als ouders de plicht hebt om je kind een normale naam te geven. Daarbij kun je natuurlijk zelf de grenzen van normaal bepalen, maar bedenk maar eens hoe je kind straks als volwassene met de door jou gegeven naam moet dealen. Dat je zoon gaat solliciteren en dat hij zich moet voorstellen als Storm of als Snow. En al is je kind er aan gewend om zo (van klein af aan) genoemd te worden, hij of zij zal toch iedere keer weer moeten uitleggen waar die ‘aparte’ naam vandaan komt.


Het blijft natuurlijk een gevoelig punt, want nogmaals, iedereen vindt weer wat anders mooi. Maar ik hoop echt dat aanstaande ouders goed nadenken over hoe ze hun kind voor de rest van zijn/haar leven een naam meegeven waar ze zich in ieder geval niet voor hoeven te schamen of welke ze steeds moeten uitleggen. Apart is leuk, maar het moet wel leuk blijven.


Categories: Familie