Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

In de put

Posted on February 2, 2020 at 4:45 PM

Ken je dat? Dat je onbewust dingen doet die blijkbaar een reden hebben? Dat automatisme zit al zo in je systeem, dat de hele reden waarom je het doet (of laat) er niet meer toe doet.

Gisteren liepen we, zoals meestal op zaterdag, naar het stadshart. Onbewust stapte ik, zoals altijd, over een put in de stoeprand. Het viel me op hoe smal die put was. “Was dat vroeger ook al zo?” dacht ik bij mezelf. En voor ik er erg in had, was ik in gedachten terug in de tijd.


Ik zal hooguit een jaar of acht geweest zijn toen ik met vriendinnetje Yvonne bij haar voor de deur aan het spelen was. Waarschijnlijk hinkelen of touwtje springen. We kwamen op het idee om trammetje te spelen. Ik vermoed dat even daarvoor tram 16 voorbij was gereden over de Laakweg. Yvonne was de tram en de putten in de stoeprand waren de haltes. Yvonne ging een blokje om en ik stond op haar te wachten op de put bij haar voor de deur. Het deksel van deze put lag er altijd al scheef op, maar daar zag ik geen gevaar in omdat hij er altijd al scheef op had gelegen. Ik stond een beetje ongeduldig te wiebelen toen ineens het putdeksel onder mijn voeten vandaan schoot en ik in de put viel. Ik kon mezelf met mijn armen op de stoeprand omhoog houden, waardoor ik met kop en schouders op straathoogte hing. Yvonne was nog in geen velden of wegen te bekennen en ik hing daar maar.


Ineens zag ik mijn broer Rob aan komen lopen. Ik vroeg hem om me uit de put te helpen, maar hij haalde zijn schouders op en liep door. of ik dagelijks in de put hing. En ja, waarom zou je als broer je jongere zusje uit de put helpen?

Toen ik me mijn benarde situatie begon te realiseren raakte ik toch wel lichtelijk in paniek. Op dat moment kwam Yvonne’s vader naar buiten en hij tilde me de put uit. Ik moet eerlijk zeggen dat ik pas later ben gaan nadenken over hoe diep zo’n put eigenlijk is en wat er met me was gebeurd als ik mezelf niet omhoog had kunnen houden. Dat zijn dingen waar je als achtjarige niet over nadenkt. Gelukkig maar, anders zou je niets meer durven.

Of zoals die keer dat ik bij de camping met mijn voet door het wild rooster was gezakt en er een auto aankwam. Ik kreeg mijn voet er niet snel uit en door de paniek draaide ik mijn voet ook nog, waardoor ik hem helemaal niet meer omhoog kreeg. Toen ik de auto zag naderen begon ik te brullen omdat ik dacht dat die over me heen zou rijden. Maar de automobilist stapte uit en hielp mij om los te komen. Dat dit ook een oplossing was, had ik niet bedacht. Ik kom niet vaak meer op de camping, maar als ik er ben, of ergens anders met een wildrooster, loop ik altijd op de naad van het rooster.

 


Dit soort akkefietjes heeft er in geresulteerd dat ik nooit op een put stap, maar er overheen. En toen ik dat gisteren onbewust weer deed, kwam dat moment op de Laakweg ineens weer naar boven. Bijzonder toch dat zoiets van járen geleden nog zo’n impact op je dagelijks leven heeft? En dan vraag ik me nog steeds af of die putten vroeger ook zo smal waren. Maar ja,  mocht ik ooit de vergissing maken om er toch op te gaan staan het deksel schiet weer weg, hoef ik niet bang te zijn dat ik er weer volledig in weg zak. Misschien met één been.

 

Categories: Overig