Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

Pasen

Posted on April 22, 2019 at 4:15 AM

Pasen, voor sommigen mensen heeft het een religieuze betekenis voor mij is het gewoon een extra vrije dag. En paaseitjes natuurlijk!


     Gisteren op eerste Paasdag ging ik even bij mijn ouders langs en ik zei tegen mijn moeder dat we vroeger toen de kinderen nog klein waren, altijd naar de camping kwamen met Pasen. Als ik nog verder terug ga in de tijd was Pasen altijd de start van het kampeer seizoen. De caravan werd na de winter van binnen en van buiten helemaal schoon gemaakt. Dat was altijd wel een dingetje, want als Pasen vroeg viel was het nog koud, hadden we nog nachtvorst. We sliepen dan in de caravan in plaats van onze tenten. Maar viel Pasen later, zoals dit jaar, dan was het vaak zweten tijdens het soppen. Ik kan me nog herinneren dat ik zelfs een keer samen met mijn moeder een koud biertje heb gedeeld tijdens de schoonmaak klus! Moet ik er wel bij zeggen dat dat het enige biertje is geweest dat ik ooit in mijn leven gedronken heb.


     Toen we nóg kleiner waren was er ieder jaar steevast een chocolade paashaas bij het ontbijt of een netje chocolade eieren. Mijn moeder kookte dan zo’n 20 tot 30 eieren en het was een sport om te kijken wie de meeste op kon. Die strijd heb ik nooit gewonnen overigens. Na het ontbijt gingen we met alle kinderen naar de kantine waar de optocht startte om paaseieren te zoeken. In een bepaald gebied van het bos lagen gekleurde eieren verstopt. Die dingen waren niet te vreten omdat de kleurstof van de verf door de eierschaal heen ging en het ei zelf ook gekleurd was. Maar ook hier ging het erom om er zo veel mogelijk te vinden. Dat paaseieren zoeken hield op toen we de leeftijd van 12 jaar voorbij waren.



Paasontbijt 1972 (met Henny Sturus, vriend van Rob)


     In de avond maakte iedereen zich op voor de bingo. De bingo was sowieso de happening van de week, zeker ook omdat campingbaas Buter zelf achter de tafel zat. Hij had vaste uitspraken tijdens het spel zoals kale heertje in plaats van hele kaartje. Maar het meest legendarische was zijn “wie brengt mij hier?” Dan hoorde je alle stoelen verschuiven omdat mensen gingen staan. Je wilde op zo’n avond ook vooraan zitten, zodat je dan niet zover naar de tafel hoefde te rennen. Buter riep dan om iets stoms, bijvoorbeeld een denappel, beukennootje, leesbril, rolletje drop of wat dan ook. Degene die dat als eerste bij hem kon laten zien, kreeg een prijs. Vaak was dat een sierfles met wijn. We hebben heel wat van die flesjes mee naar huis genomen. En met Pasen moest je op alles voorbereid zijn. Dus had ik een gekookt ei, een rauw ei en een chocolade ei in mijn jaszak. Dat heb ik niet aan broer Rob verteld, anders had ik dat rauwe ei nooit heel mee terug kunnen nemen. Mijn moeder heeft ooit met de Paas bingo de hoofdprijs gewonnen: een gigantisch groot chocolade paasei gevuld met allemaal kleine paaseitjes. We hebben er weken van gesnoept.


     Bijzonder dat ik me dit soort dagen nog zo goed herinner. Pasen van dit jaar zal ik me ook blijven herinneren want het is op zeker de laatste Pasen die mijn vader heeft meegemaakt. In plaats van een wedstrijdje eieren eten heeft hij er gisteren met moeite één op. Haalden we vroeger bij de chinees in het dorp een paar grote loempia’s en een flinke rijsttafel, gisteravond kreeg hij met moeite een klein beetje tomaten soep naar binnen. Hij was zich niet bewust van het feit dat het eerste Paasdag was of dat het überhaupt zondag was. Suf van de morfine en moe van de strijd tegen zijn ziekte slaapt hij het grootste deel van de dag. Pasen zal nooit meer hetzelfde zijn…..


Categories: Familie, Vakantie