Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

Welkom op mijn Blog pagina. hier vind je blogs over zaken die me bezig houden. 

Vind je mijn blogs leuk om te lezen? Bestel dan mijn boek Tijdreizen, daarin staan behalve hier gepubliceerde blogs ook andere verhalen. Klik op de button boeken.



view:  full / summary

Herfstvakantie

Posted on October 20, 2020 at 7:05 PM

De herfstvakantie is begonnen. Niet dat ik daar iets van merk nu ik geen schoolgaande kinderen meer heb, maar de gedachten aan de herfstvakantie maakt me altijd wat melancholiek.

Niet alleen omdat de herfst is begonnen en het einde van het jaar zicht is. Eerlijk gezegd vind ik dit wel een fijn jaargetijde. De heerlijke geuren en mooie kleuren van de natuur maken me warm van binnen. Nee, bij herfstvakantie denk ik onwillekeurig terug aan de tijd uit mijn jeugd dat we naar de camping gingen. De Paasvakantie was altijd de start van het seizoen en tijdens de herfstvakantie sloten we de boel weer af. Daartussen gingen we ieder weekend en de hele zomervakantie naar camping de Jutberg.


Met het afsluiten van de caravan, sloten we ook het (kampeer) jaar af. We wisten dat we onze vrienden de hele winter niet zouden zien. Waarschijnlijk komt daar dat melancholische gevoel ook een beetje vandaan. Het vooruitzicht van die donkere wintermaanden legde een schaduw over de vrolijke herfstkleuren van het Veluwse bos. Uren lang kon ik door het bos slenteren terwijl ik de dorre herfstbladeren sloffend wegschopte. Toen onze hond nog leefde ging hij graag met mij mee, waarbij we samen op een van de zeven heuvelen op adem kwamen en de omgeving in ons opnamen.


Als ik nu naar buiten kijk, zie ik de weelderige bladeren van de oude berk in de tuin langzaam op de grond vallen. Nog even en er zijn alleen nog kale takken over. De bladeren hebben hun groene kleur verruild voor een mengelmoes van roodbruin en geel. Een prachtig gezicht en diep in mijn hart verlang ik naar zo'n boswandeling zoals ik die veertig jaar geleden met onze hond maakte. Dit jaar hebben we nog geen 'Veluwe gesnoven' zoals ik dat vaak noem. Eigenlijk zit ik te popelen om weer even op de Jutberg te gaan kijken. Helaas is er niemand meer waar we even langs kunnen gaan. Lekker wat oude herinneringen ophalen terwijl we omringt worden door de geuren en kleuren van het bos.

 

"Wat let je om te gaan?" zal je waarschijnlijk denken. Covid, om precies te zijn. Afgelopen weekend waren er weer veel te veel mensen in de bossen aan het wandelen. Ik wil daar niet een van zijn, hoe graag ik me ook wil laten omringen door de bossen.

Maar we hebben nog wel wat in het vooruitzicht;

Volgende maand gaan we een midweek naar een bungalowpark op de Veluwe. Ik hoop dat alles dan nog niet helemaal kaal is, zodat we nog van de herfst kunnen genieten. Gaan we eindelijk weer een keer Veluwe snuiven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

route planner

Posted on October 5, 2020 at 10:00 AM

Vorige week is ons nieuwe bankstel gebracht. Niets bijzonders zou je zeggen, al kopen we ook niet ieder  jaar een nieuw bankstel. Maar dit bankstel is een stuk kleiner dan de vorige. Daar hebben we bewust voor gekozen.


Autistisch

Omdat we nu een kleiner bankstel hebben, hebben we de kamer anders kunnen indelen. En dat is voor iemand als ik, met licht autistische trekjes wel een dingetje. Want bij mij moet altijd alles op dezelfde plek staan of liggen. Als ik bijvoorbeeld een la open trek om er een schaar uit te pakken, dat moet ik die blindelings kunnen pakken. Als ik misgrijp, roep ik gelijk ‘waar is de schaar?’ terwijl hij misschien in het vakje er naast ligt.

Wat onze bankstellen betreft kan ik zeggen dat we inmiddels 29 jaar in dit huis wonen en dat de bankstellen al die 29 jaar in dezelfde opstellingen hebben gestaan. Nu ineens niet meer….

Dan denk je misschien ‘lekker boeien hoe een bank staat’ maar nogmaals, voor mij is dat wel een dingetje. Neem nou vanmiddag. Ik ging de vloer dweilen en heb daar altijd een vaste ‘route’ voor door de kamer. Eerst natuurlijk met de swiffer, die ik dan bij de afvalbak van de stok af haal om weg te gooien. Nog steeds stop ik met de swiffer op de plek waar altijd mijn afvalbak heeft gestaan, terwijl we sinds anderhalf jaar een andere keuken hebben en de afvalbak ergens anders staat. Ik bedoel maar.


Nieuwe route

Goed, na het swifferen sjees ik met het stoomapparaat door de kamer. En nu de bank op een andere plek staat, lijkt het wel of we een grotere woonkamer hebben. Het is zo vreemd om ineens een andere ‘route’ te moeten nemen. Zo is de computerkast, waar ik de poetsbeurt altijd begon, uit de kamer weg. Natuurlijk kan ik wel weer in die hoek beginnen, maar het voelt raar.

Ik ga er van uit dat het wel zal wennen. Net zoals ik over een tijdje bij de nieuwe afvalbak zal stoppen met swifferen. Want ondanks dat het allemaal vreemd is en ik er aan moet wennen, ben ik er wel heel erg blij mee. Ik moet gewoon mijn routeplanner anders instellen!

 

Stofnesten opruimen

Posted on September 28, 2020 at 3:05 AM

Vaak heeft een kleine verandering grote gevolgen. Neem nou de klok van mijn ouders. Toen zij in 1999 40 jaar getrouwd waren hebben ze een wandklok laten samenstellen. De kast, de wijzerplaat, wijzers, uurwerk, melodieën, alles hebben ze zelf uitgezocht en als geheel aan de muur gehangen. Binnenin zit een koperen plaatje met de tekst

“Jan en Cobie 1959-1999." Op zich is het een mooie klok, maar ik zou zelf zo'n ding niet aanschaffen.


Nu mijn beide ouders er niet meer zijn en we hun huis aan het leegmaken waren, kwamen we ook bij de klok met de vraag “wie wil hem hebben?” Ondanks dat we hem alle vier wel mooi vinden, hebben we er geen van vieren de plek of de inrichting voor. Maar het is natuurlijk vreselijk zonde om dat ding te verkopen of weg te geven. Uiteindelijk hebben Peter en ik besloten dat wij de klok adopteren. Maar daar moet wel het een en ander voor veranderd worden in de woonkamer.


Er staat nu een computerkast in onze woonkamer die mij al langer een doorn in het oog is. Niet qua uiterlijk, want hij is van hetzelfde soort als de rest van onze meubels en past er dus prima bij. Maar het is zo’n groot ding. Daarbij is de computer die er in huist al menig jaartjes oud. Als hij al direct opstart, gaat dat tergend langzaam, met vaak nog de kans dat hij ineens vastslaat. Dan moet hij ‘met grof geweld’ uitgezet worden en weer opnieuw opgestart. Vooral met thuiswerken geeft dat wel eens problemen, want ik ben al gauw een half uur tot drie kwartier bezig om in mijn werkomgeving in te loggen.

We besloten daarom dat de computer én de kast uit de kamer weg moeten. Dan wordt dat een mooie plek om de klok op te hangen. Daar moeten dan wel de foto’s van het eerste levensjaar van de kinderen ook voor wijken, maar daar vinden we wel weer een plekje voor. Om toch nog snel op een computer te kunnen werken en in mijn werkomgeving te kunnen inloggen, besloot ik om van de erfenis van mijn ouders een laptop te kopen. Zo kan ik de komende tijd ook sneller inloggen op mijn werkomgeving.


Maar alleen een kast uit de kamer halen is niet voldoende. We roepen al een tijdje dat we toe zijn aan een ander bankstel en nu we toch de boel gaan veranderen is dit een mooie gelegenheid om het allemaal in één keer te doen. Van de rest van de erfenis hebben we een nieuw bankstel gekocht en dat wordt morgen gebracht.


Maar dan zijn we er nog niet. Want een nieuw bankstel, een ‘nieuwe’ klok, dan moet toch op zijn minst ook de muur een nieuw kleurtje krijgen. Vanmiddag gaat Peter de muur verven. En om er goed bij te kunnen heb ik zojuist de boekenkast leeggehaald zodat deze straks makkelijk van de muur te verplaatsen is. Het lijkt alsof we geen boeken hebben, als ze netjes in de kast staan opgesteld. Maar nu ik ze er allemaal uitgehaald heb, schrok ik toch wel van het aantal! En eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik veel nog niet eens gelezen heb, of maar half. Ik haak eigenlijk best wel snel af tijdens een boek.


En zo blijkt dat een beslissing om een klok van mijn ouders in huis te nemen er als een soort domino effect voor zorgt dat we straks een heel andere huiskamer hebben. Waarbij het ook wel weer eens goed is voor het opruimen van de stofnesten. En dan bedoel ik niet alleen de stofnesten in mijn woonkamer, maar vooral ook die in mijn hoofd.

 

Afgesloten

Posted on August 30, 2020 at 7:55 PM

Het is klaar. Het huis waar mijn ouders de laatste jaren van hun leven hebben gewoond, is leeg, afgesloten en bestemd voor iemand anders.


Na het overlijden van mijn moeder hadden we geen andere keuze dan al haar spulletjes te verdelen of weg te doen. Haar spulletjes, want de spullen van mijn vader had ze zelf vorig jaar al opgeruimd. Vlak na zijn overlijden is ze begonnen met het opruimen van zijn CD’s, films, gereedschap, kleding. De paar sieraden die hij bezat is verdeeld onder de kinderen. Als ik aan haar vroeg waarom ze ineens alles weg wilde doen zei ze “waarom moet ik het bewaren?” Zelf denk ik dat het voor haar een manier was om te dealen met de dood van haar grote liefde. Zolang ze bezig was, was de pijn en het gemis nog enigszins te dragen. Toen er niets meer op te ruimen was, viel ze in een zwart gat. Heel af en toe konden we haar zover krijgen dat ze ergens mee naar toe ging, maar eigenlijk zat ze op de bank, doelloos. In het begin had ze nog wat afleiding van de televisie, maar toen ze last begon te krijgen van de tumoren in haar hoofd en het haar niet lukte om met de telefoon de tv aan te zetten, gaf ze ook daar de brui aan. Ze kon steeds minder, vooral wat apparaten betreft. Koffie zetten, koken, de telefoon aannemen, TV aanzetten, de meest basale dingen lukte haar niet meer.

Toen ze uiteindelijk inzag dat ze ons ook niet meer om te tuin kon leiden en toegaf aan de hulp die we voor haar hadden ingeschakeld, ging het snel achteruit met haar. Binnen een paar weken heeft ze zich overgegeven aan de dood, die al een tijdje op haar had staan wachten. Het is een troost te weten dat ze weer samen is met mijn vader, die ongetwijfeld bij haar aankomst heeft geroepen “waar bleef je nou?”


En dan is het aan ons, haar vier kinderen, om het huisje leeg te maken. Dan loop je dat huisje binnen waar de jas van mijn moeder nog aan de kapstok hangt en haar parfum weinig subtiel door de gang verspreidt. Vertrouwd en tegelijk confronterend. Het was eigenlijk best vreemd en fijn tegelijk dat sommige kasten al helemaal leeg waren. De kastenombouw van hun bed was aan de kant van mijn vader helemaal leeg. Net als de linnenkast. Het was nu al een heel gedoe om alle spullen te doorlopen en te beslissen wat we er mee gingen doen. Als we ook nog met de stapels CD’s, gereedschap en andere spullen van mijn vader hadden moeten leuren, waren we er nog veel langer mee bezig geweest. Wat dat betreft was het een zegen dat ze dat vorig jaar al weggedaan heeft. Toch blijft het een vreemd idee om door alle papieren en persoonlijke zaken van mijn ouders te snuffelen. Wat moeten we bewaren, wat kan weg. De koopakte van het huis dat ze in 1977 hebben gekocht en 18 jaar geleden verkocht hebben, keurig bewaard in een plastic map, dat kan weg. En zo kwam er zestig jaar huwelijk door onze handen. Sommige papieren bevatten een emotionele waarde, zoals hun trouwboekje waar wij vier kinderen in zijn bijgeschreven.


We hadden een maand de tijd om alles leeg te maken. Een medewerker van de woningbouwvereniging kwam langs en vertelde ons wat er uit het huis verwijderd moest worden en wat mocht blijven. Hij was coulant, de plavuizen in de woonkamer/keuken mochten blijven liggen, net als de vloerbedekking op de trap. Ook het zonnescherm in de tuin mag blijven hangen. Verder moest alles eruit. We hebben geprobeerd een aantal meubels te verkopen, maar daar was geen belangstelling voor. Alleen de salontafel in de vorm van een boot, is nog voor een leuke prijs verkocht Maar het bed, het eiken wandmeubel, de TV kast en de stoel van mijn vader zijn met grofvuil meegegaan. Net als heel veel klein spul dat niemand wilde hebben.

En daar stond het dan, buiten in de regen en wind. De spullen waar mijn ouders hun zuurverdiende centen aan hebben uitgegeven. Waar ze jarenlang zo zuinig op zijn geweest. We hebben het buiten gezet en het is meegenomen door de gemeente reiniging ter vernietiging.


Dan komt het moment dat we voor de laatste keer door de woning lopen. Nog even een bezem door een kamer, wat laatste dingen in een vuilniszak en wachten op de medewerker van de woningbouw vereniging die de eindcontrole komt doen. Hij liep naar zolder en van daaruit naar de kamers op de eerste etage. Binnen een zucht was hij terug, nam de meterstanden op en na nog geen tien minuten zette ik mijn handtekening en leverde ik de sleutels van de woning van mijn ouders in.

De afgelopen maand hadden we nog een plek waar we samen kwamen om op te ruimen. We hebben gelachen, gevloekt, tranen weggeveegd, spullen weggegooid, spullen gekoesterd, net als herinneringen die hiermee terug kwamen. Met het inleveren van de sleutels hebben we definitief afscheid genomen van de plek waar onze ouders hun laatste jaren hebben doorgebracht. Geen van ons heeft daar gewoond, maar het voelde als een vertrouwde plek. Vertrouwd door de bewoners en vertrouwd door de spullen die ze daar omringden.

 

Corona ontkenningen

Posted on August 11, 2020 at 5:05 AM

Gek toch dat ik, als ik naar een film kijk, ik me realiseer dat die is opgenomen vóór corona tijd. Dat je ziet dat er geen afstand wordt gehouden. Logisch natuurlijk want in de periode dat de film zich afspeelde was er geen sprake van corona. Maar ik bedoel maar te zeggen hoe snel het went om je anders te gedragen.


En dan kom ik toch bij de mensen die het hele virus ontkennen. Alsof de regering besloten heeft een virus in het leven te roepen om zo meer grip op de bevolking te krijgen. Behalve dat het een belachelijke complottheorie is, vind ik het een zeer grove belediging aan al die mensen die de ziekte hebben doorgemaakt en degene die er aan zijn overleden. Vertel hun familie maar eens dat het niet echt is, dat corona een HOAX is.

En al zou deze belachelijke theorie ergens op gebaseerd zijn, dan nog zit je met het feit dat de ziekte over de hele wereld verspreidt is. Dat zou dan moeten betekenen dat alle wereldleiders met elkaar hebben afgesproken dat ze een nepvirus in het leven roepen om zo de wereld bevolking naar hun hand te zetten. Terwijl ze het niet eens kunnen worden over belangrijke zaken zoals klimaat en oorlog! De hele wereld is ‘on hold’ gezet omdat de wereldleiders meer macht willen. Wat voor kronkel moet je in je kop hebben om zoiets alleen al te verzinnen.


En dan het verzet tegen de maatregelen. De regering is net zo overvallen door het virus als iedere andere Nederlander. Dan moeten ze beslissingen gaan nemen die niemand leuk vindt. Horeca sluiten, scholen sluiten, thuis werken enz. De economie van Nederland krijgt een enorme klap te verwerken door de maatregelen die genomen zijn. Alsof de regering daar lol in heeft. Na jaren bikkelen hebben ze de Nederlandse economie op een behoorlijk hoog peil weten te krijgen en dan gooit zo’n virus roet in het eten. Daar zit niemand op te wachten, ook de regering niet. Maar de maatregelen die genomen worden zijn wel bedoeld om iedere Nederlander gezond te houden en te voorkomen dat er nog meer mensen ziek worden of aan het virus overlijden. Hoe ziek ben je dan als je de regering aanklaagt voor vrijheidsberoving? Dan spoor je toch niet? of de politie aanvallen omdat zij de noodmaatregelen handhaven. Alsof ze dat voor hun lol doen. Als een burgemeester een noodmaatregel afkondigd, moet dit door de politie worden gehandhaafd, of ze het er nou mee eens zijn of niet. Dat is hun werk. Hoe laf ben je dan als je die mensen in hun werk belemmerd en provoceerd. En als er dan moet worden ingegrepen, dan hebben die agenten het gedaan. Onbegrijpelijk.

Ik mag het niet zeggen, maar ik zou bijna hopen dat de mensen die roepen dat corona niet bestaat, er heel erg ziek van worden. Ze hoeven er niet aan te overlijden, maar laten ze maar weten dat hun ontkenning onterecht is en dat de maatregelen om het virus in te dammen echt nodig zijn.


Ik weet dat ik in het begin ook heb geroepen dat het een ernstige vorm van griep is. Maar inmiddels is wel duidelijk dat het meer is dan een griepvariant. En ik snap dan niet dat er mensen zijn zeggen dat het allemaal verzonnen is, dat het virus niet bestaat, dat de regering macht over de mensen wil. Deze mensen maken Nederland ziek! Ziek met hun complottheorieën, met hun waanideeën en belachelijke beschuldigingen.


Natuurlijk ben ik het inmiddels ook wel zat. Van mij mag alles weer terug naar het oude. Maar als je ziet dat, zodra men zich meer vrijheden veroorloofd, het virus weer genadeloos toeslaat, moeten we nog even volhouden. Langzaam maar zeker proberen wat wel kan en wat niet. En misschien moeten we er wel rekening mee houden dat een aantal maatregelen standaard worden. Tenslotte wennen we al snel aan dit soort aanpassingen.

 

Huis opruimen

Posted on July 28, 2020 at 9:00 PM

Rondkijkend door het huisje van mijn moeder moeten we bepalen wat we met haar spulletjes gaan doen. Natuurlijk wisten we allang dat dit moment er een keer aan zat te komen, maar nu is het definitief. Spulletjes die ze in de loop van haar huwelijk met mijn vader heeft verzameld en gekoesterd. Wie wil wat hebben? We voelen ons alle vier schuldig wanneer we ons hoofd schudden bij het opnoemen van de voorwerpen. In de meeste gevallen is het niet onze smaak en past het niet in ons eigen interieur. Maar er zitten dingen tussen waarvan we weten dat ze dat hun hele leven hebben gehad. Een pinda stel als verlovingscadeau, een schilderij als huwelijkscadeau, een horloge voor haar 12 ½ jarig huwelijk. En zo komen we dingen tegen die totaal geen waarde hebben, maar waar een enorm emotioneel prijskaartje aan hangt. Dat gooi je niet in de container of zet je niet bij grofvuil.


Inmiddels heb ik een aantal dingen mee naar huis genomen waarvan ik nooit gedacht had dat ik die in mijn huis zou willen. Het gaat niet zo zeer om de voorwerpen zelf, maar om de waarde die mijn ouders er aan hechtte. Gelukkig zijn we met vier kinderen en drie kleinkinderen en hebben we veel van deze zaken kunnen verdelen. Wat de één niet wil, heeft de ander meegenomen. Zo blijft het toch nog in de familie. Er blijft genoeg over wat via marktplaats verkocht kan worden of weggegeven. Vooral de grote meubels. Apetrots waren mijn ouders op het grote eiken wandmeubel dat ze ooit hebben uitgezocht. In de woning van toen hadden ze een lange muur waar hij perfect paste. Toen ze gingen verhuizen naar deze woning waren ze dan ook dolblij dat het wandmeubel hier ook een plekje kon krijgen. En nu moeten we er vanaf.


Het voelt als een soort inbreuk om alle kastjes en laatjes open te maken en te bekijken wat er in zit. Documenten waarvan we moeten beslissen of het door de versnipperaar moet, of toch nog bewaren. Gelukkig zijn mijn ouders altijd open geweest over alles, dus komen we niet voor verrassingen te staan. Maar het is toch wel bijzonder om ineens hun trouwboekje in je handen te hebben met daarin de geboorte aangiftes van de vier kinderen. Of het lidmaatschapskaartje van de judo bond waar mijn vader tot mijn geboorte lid van was.


Twee jonge mensen die na vier jaar verkering gingen trouwen, amper 21 jaar oud. Nu, ruim 61 jaar later, zijn ze alle twee van de aardbodem verdwenen. Wat over is zijn de spulletjes die zij in de loop van de tijd hebben aangeschaft of gekregen. Wetende dat ze alle twee heel zuinig waren op hun spullen. Het is zo’n gekke gewaarwording dat wij nu moeten beslissen wat er met de spullen gebeurd. Je kan ze maar één keer wegdoen. Borduurwerkjes waar mijn moeder úren mee bezig geweest is en waar mijn vader met zorg een lijst omheen gemaakt heeft, met als blikvanger een afbeelding van de Nachtwacht. Ze hingen verdeeld in hun woning en nu liggen ze op een stapel met een groot vraagteken.


Vandaag zijn er weer wat spullen uit huis weggehaald. Zoals de linnenkast. De kleding uit de kast halen was wel even moeilijk, want dat was erg persoonlijk. Ik verwachtte ieder moment mijn moeder achter me die zei “nee, laat dat maar hangen, dat ga ik nog dragen.”

 

Koninklijke inhuldiging

Posted on July 7, 2020 at 4:05 AM

In de woning van mijn moeder ligt een schat aan fotomateriaal. Mijn vader heeft altijd veel gefotografeerd en gefilmd. Mijn moeder geeft daar niet veel om, maar ik vind het geweldig om al deze momentopnames te bekijken.

Onlangs heb ik de oude foto’s van mijn vader weer eens tevoorschijn gehaald en heb mij wederom vergaapt aan al die kiekjes uit het verleden. Met mensen die ik niet ken, of mensen die ik wel herken maar geen idee meer hebt wie het zijn.

Maar ook foto’s van de vriendengroep van mijn vader, waar ik sommige gezichten nog van herkende omdat hij deze jongens nog altijd is blijven zien. Leuk om ze dan als tieners terug te zien.

Foto’s van mijn oma, mijn vaders moeder, waarin ik zo duidelijk mijn vader herken. “Het is net of mijn vader hier een jurk aan heeft” zei ik. Behalve mijn vader zag ik ook het gezicht van nichtjes erin. Grappig hoe je ziet dat familie zo op elkaar lijkt.

Al die foto’s omvatten het leven van mijn ouders en van ons als gezin, samengepakt in albums en dozen. Gek eigenlijk dat ik bij bepaalde foto’s nog precies weet waar en wanneer die gemaakt zijn. Dat je daar dan een gevoel bij krijgt dat je direct weer terug brengt naar dat moment.

Terugkijkend naar al die mensen die ooit deel hebben uitgemaakt van het leven van mijn ouders en van ons gezin, zie je ook hoeveel mensen ons inmiddels zijn ontvallen. Of mensen die door een scheiding uit ons leven zijn gestapt. Je realiseert je dan pas dat het leven constant in beweging is en dat je eigen leven zich aanpast aan de tijd en de mensen die er op dat moment deel van uitmaken.

Maar het mooiste dat ik tussen al die herinneringen terugvond was een toegangspas. Een pas, uitgegeven door de gemeente politie van Amsterdam aan mijn vader, waarmee hij toegang had tot de nieuwe kerk in Amsterdam. Dat was in 1980. Het bedrijf waarvoor mijn vader werkte had de opdracht gekregen om het podium waarop de inhuldiging van koningin Beatrix zou plaatsvinden, te bekleden met tapijt. Mijn vader kreeg de eer om deze klus uit te voeren. Hij heeft het nog vaak verteld en uiteraard kan ik het me nog herinneren. Maar de toegangspas heeft hij nooit laten zien en ineens had ik hem in mijn handen. Het duurde even voordat ik doorhad waar deze pas van was. Ik weet nog dat er destijds een item op het journaal was over de voorbereidingen in de Nieuwe Kerk en dat mijn vader in beeld was, op zijn knieën op dat podium. Tegenwoordig kun je al dat soort dingen terugkijken, maar dat was toen nog niet. Ik heb wel een foto gevonden waarop de net ingehuldigde koningin met haar hele gevolg staat, op het tapijt dat door mijn vader daar gelegd is. Gek idee eigenlijk, dat er over zijn zorgvuldig gedane arbeid werd gelopen zonder dat iemand daar ook maar aandacht voor heeft gehad.


  





 

 

Sociale media

Posted on July 1, 2020 at 8:45 PM

Ik ben niet zo goed in sociale media. Ik ben alleen actief op Facebook. Heb wel een account op Linkdin, maar dat is alleen omdat ik dat ooit eens voor een bureau moest doen. Net als het twitter account dat ik begin dit jaar moest aanmaken voor de cursus die ik volgde. Daar is het ook bij gebleven. Op mijn werk kijk ik nog wel eens naar twitter berichten die voor het werk van belang kunnen zijn, maar daar word ik alleen maar depressief van. Dat er zoveel mensen zijn die de hele dag niets anders doen dan op alles en iedereen commentaar geven, dan heb je toch geen leven? Nee, twitter is niet mijn ding.


Hutnummer


Maar onlangs heb ik een nieuw medium ontdekt. Nou ja, voor mij is het nieuw. Natuurlijk keek ik wel eens naar een filmpje op youtube, maar daar bleef het dan ook bij. Alleen de laatste tijd keek ik wat vaker en dan specifiek naar filmpjes over cruisen. Die hang komt vooral doordat we dit jaar niet konden cruisen vanwege corona. En nadat we onze volgende cruise voor volgend jaar hadden geboekt, wilde ik natuurlijk weten of er filmpjes op internet staan over de specifieke hut die we geboekt hebben. Helaas hebben we die (nog) niet gevonden.

Maar dit gezoek op youtube bracht me wel op een idee. Want nu ik op zoek was naar ‘onze’ hut, zijn er misschien ook mensen die op zoek zijn naar een van de hutten waar wij in verbleven hebben. Dus maakte ik een compilatie van de foto’s van onze laatste cruise. En eerlijk gezegd vond ik het hartstikke leuk om te maken! Alleen moest ik nog wel een youtube kanaal openen. Het was even zoeken hoe alles werkt en wat ik er mee kan. Maar uiteindelijk is het me gelukt om het filmpje online te plaatsen.


Geld verdienen


Toen ik op youtube ging rondkijken wat ik allemaal met mijn kanaal kan, werd ik eigenlijk alleen maar enthousiaster. Ik zag dat ik zelfs geld kan genereren met mijn filmpje! Maar….dan moet er minimaal 4000 uur naar mijn vakantiefilmpje worden gekeken en moet ik minimaal 1000 abonnees hebben. Ach, die illusie heb ik dus maar laten varen. Maar door dat rondneuzen werd ik wel gemotiveerd om ook van mijn andere cruise vakanties een film te maken. Inmiddels staan alle zes de cruisevakanties online en ben ik in een ‘zwart gat’ gevallen. Waar kan ik nou nog meer filmpjes over maken? Van youtube mag het van alles zijn, want tijdens de online cursus die ik heb doorgenomen werd verteld dat iedereen van zich mag laten horen, met wat dan ook (uiteraard met een aantal voorwaarden en restricties). Ja inderdaad, een cursus over hoe youtube werkt en hoe je je kanaal kunt optimaliseren. Ik heb zelfs een examen gedaan! 

Dus, mocht je nieuwsgierig zijn naar mijn cruisevakanties of gewoon naar mijn ‘movie making skills’ neem dan eens een kijkje op mijn youtube kanaal. Met een heleboel kleine beetjes kom ik misschien toch aan die 4000 uur. En als je dan ook nog op abonneren klikt, wie weet kan ik dan over tijdje met vervroegt pensioen! :D

Hieronder vind je de link naar mijn kanaal. Kijk zo lang en zo vaak je wilt enne... delen mag!


(Om de een of andere vage reden staat er in de live versie van deze blog 2x een link. Klik op de onderste)


https://www.youtube.com/channel/UC9wBZ7eugGXM2lxDZExsnJQ" target="_blank">https://www.youtube.com/channel/UC9wBZ7eugGXM2lxDZExsnJQ

 

hart onder de riem

Posted on May 27, 2020 at 8:05 PM

Sinds we in de corona crisis zitten heb ik nog nooit zo vaak het gezegde “iemand een hart onder de riem steken” gehoord. Ik denk in plaatjes, dus ik zie een riem met een hart daaronder en vraag me af wat daar de bedoeling van is. Maar zoals de meeste gezegdes zal ook dit gezegde ergens vandaan komen wat goed uit te leggen is. Ik ben gaan spitten op internet en kwam de volgende uitleg tegen:


“In het gezegde ‘een hart onder de riem steken’ verwijst het woord hart naar moed. De riem duidt op de soldatenriem die diagonaal over de borst van militairen liep recht over het hart van de vechtersbazen. Wie een ander dus een ‘hart onder de riem steekt’, spreekt die ander moed (hart) in, op de plek waar het hart onder de riem zit. Een soldaat die onder zijn riem geen moed (hart) heeft, is een lafaard.

(bron: Historiek)


En: 

De uitdrukking komt uit het soldatenleven. Hart betekent hier ‘moed’, net als in bijvoorbeeld ‘Heb het hart eens dat te doen!’ (‘dúrf dat eens te doen, en ik zal je straffen!’;). De riem was een band die schuin over de borst liep. De soldaat die onder die riem geen ‘hart’ heeft, heeft dus geen moed en kan niet dapper vechten. Er moet dan wat hart/moed onder de riem aangebracht worden. Het hart (dus: de moed) wordt als het ware ‘in het lichaam gestopt’ van de soldaat die er gebrek aan heeft.

(Bron: onze taal)



Eigenlijk wil je iemand die je een ‘hart onder de riem wil steken’ dus gewoon moed inspreken. Moed om wat te doen? Volhouden? Strijden? Afwachten?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het altijd een raar gezegde heb gevonden. Woorden als steken en hart in één zin roepen bij mij heel andere associaties op. Je zou er zo vreemde versprekingen van kunnen krijgen. Zoals ‘iemand een riem in zijn hart steken’ of ‘iemand zijn hart in een riem steken.’ Ik heb zelfs mensen al de verspreking horen maken dat ze iemand een riem onder het hart willen steken. Maar nu blijkt dat dit helemaal geen verspreking is, dat deze variant dezelfde betekenis heeft. De website onze taal geeft daar de volgende uitleg over:

De variant iemand een riem onder het hart steken is vermoedelijk later ontstaan, mogelijk onder invloed van ‘Het hart (de moed) zonk hem in de schoenen.’ De riem werd nu opgevat als een band die men om het middel draagt (zoals we nu nog steeds doen). Wie iemand een riem onder het hart steekt, zorgt ervoor dat het hart/de moed hem niet in de schoenen kan zinken.


Als we dan gaan kijken waar het gezegde voor staat, iemand moed inspreken, denk ik dat veel mensen dat de laatste tijd wel nodig hebben gehad. Iedereen gaat immers anders met de opgelegde maatregelen om. Waar de één het heerlijk vindt om thuis aan de keukentafel achter een laptop te zitten, vindt de ander het vreselijk om de hele dag (alleen) thuis te zijn en nergens naar toe te kunnen.

De maatregelen worden binnenkort versoepelt, maar de vraag is of dat gunstig is. Ik zou het ook heerlijk vinden om weer ergens op een terras wat te gebruiken of ergens een hapje te eten. Maar we moeten voorkomen dat we straks met een nieuwe uitbraak te maken krijgen. Dus eigenlijk moeten we elkaar een hart onder de riem steken of zorgen dat de moed ons niet in de schoenen zakt, om tijdens de versoepeling van de maatregelen er toch rekening mee te houden dat we nog niet van corona af zijn.

 

Machtiging

Posted on May 14, 2020 at 3:15 PM

Door ziekte kan mijn moeder sommige basale dingen niet meer, zoals schrijven. Het lukt haar niet meer om haar handtekening te zetten. Dit was reden voor haar om mij te machtigen voor haar bankrekening zodat ik, wanneer nodig, betalingen voor haar kan doen. Ik had bij een ING kantoor een formulier gehaald en ingevuld, maar het lukte haar niet om er een lijkende handtekening op te zetten. Na een dag oefenen en zuchten gaf ze het op en zei ze dat we maar naar dat kantoor toe moesten.

Twee dagen later zat ik met haar bij het ING kantoor in Zoetermeer. Na alle formaliteiten moest ze haar handtekening op een kastje zetten zodat de dame achter de balie deze op haar scherm zag verschijnen. Ik moest de letters die ze moest zetten opnoemen. Na een paar pogingen was ING medewerkster er tevreden over en de machtiging werd doorgevoerd.


Omdat ik zelf ook een ING rekening heb, krijg ik de rekening gegevens van mijn moeder in mijn internet bankieren te zien. De dame achter de balie vroeg of ik mijn eigen inloggegevens gebruik. “Ja, maar mijn man gebruikt ook mijn inloggegevens.” “Dan zal hij ook de rekening van uw moeder zien.” Ik vertrouw Peter volkomen, maar ik vind het toch geen fijn idee dat als ik gemachtigd ben voor haar rekening, dat hij daar ook inzage in heeft. Diezelfde dag vroeg ik voor hem eigen inloggegevens aan bij ING.

Eén van de voorwaarden om de ING app te gebruiken is dat je je telefoonnummer op een kantoor moet laten registreren. Dus een paar dagen later waren Peter en ik op het ING kantoor in Zoetermeer om zijn telefoonnummer vast te laten leggen zodat hij via SMS codes kan ontvangen. Na zijn inloggegevens te hebben ontvangen bleek dit niet te werken. Een week later zaten we wéér bij het ING kantoor in Zoetermeer. Bleek dat zijn telefoon aan een ander rekening nummer was gekoppeld. Vreemd…

Thuis gekomen heeft hij gelijk weer ingelogd en ja hoor, het was gelukt. Maar wat schertste onze verbazing? Peter had in zijn eigen ING app de rekening gegevens van mijn moeder! Terwijl die in mijn app nog niet eens zichtbaar waren. “Dit wil ik niet hoor”riep hij gelijk. De eerst volgende maandag hing ik gelijk aan de telefoon bij ING en legde de situatie uit. Dat ik gemachtigd ben voor de rekening van mijn moeder en dat die rekening gegevens nu bij mijn man in zijn app zichtbaar zijn, terwijl hij helemaal niet gemachtigd is. De jongeman aan de telefoon was zeer verbaasd over de gang van zaken en zei dat hij mij terug zou bellen nadat hij alles had uitgezocht.

Na een half uurtje werd ik terug gebeld. “Ik heb met iemand van ICT gekeken wat er gebeurd is en het is duidelijk niet goed gegaan. De gegevens van uw moeder zijn nu weg uit de app van uw man en bij u staan ze er morgen bij. We gaan intern nog even uitzoeken waar dit data lek zit.” Ik was blij dat het is opgelost. Het bleek inderdaad dat bij Peter de rekeninggegevens van mijn moeder verdwenen waren en de volgende dag kon ik de rekening gegevens van mijn moeder raadplegen.


Vanavond om half acht ging de bel. Er werd twee bossen bloemen afgegeven; één voor Peter en één voor mij. Afzender ING met een kaartje erbij: ‘Excuses voor het ongemak’. Erg attent van ING en ook zeker terecht, want zoals ik aan de telefoon tegen de jongeman van ING zei “Ik vond dit echt niet kunnen.”

Ik denk nu dat het rekening nummer waaraan Peter z’n telefoonnummer in eerste instantie was gekoppeld, het nummer van mijn moeder was. Maar ach, het is nu allemaal in orde en we hebben mooie bloemen om van te genieten!


 

42 dagen

Posted on April 18, 2020 at 8:20 PM

Over exact 42 dagen (6 weken), vertrekt onze cruise naar de Baltische Staten en Noorwegen. Vorig jaar juni hebben we de reis gelijk geboekt omdat veel hutten al waren volgeboekt. We hebben er naar uitgekeken en naar toe geleefd, dus het aftellen kan nu echt gaan beginnen. Of toch niet?

 

Toen Minister President Rutte op 15 maart aankondigde dat Nederland maatregelen moet nemen om het Corona virus een halt toe te roepen, stond ik er geen enkel moment bij stil dat dat invloed zou kunnen hebben op mijn cruise vakantie. Ik dacht dat we na twee, of in het ergste geval drie weken wel weer tot de orde van de dag over konden gaan. Zelfs toen later de maatregelen nog verlengd werden bedacht ik me dat onze vakantie een maand later is, dus dat dat geen probleem zou moeten opleveren. Maar inmiddels zijn in veel landen de grenzen dicht en áls er al toeristen worden toegelaten, zullen dat geen kolossale cruiseschepen zijn die een paar duizend gasten loslaten.

 

Iedere dag speur ik mijn mailbox af om te zien of we een bericht hebben van de cruisemaatschappij of onze cruise wel of niet door gaat. Tot nu toe zijn alle cruises tot en met 29 mei afgelast. Onze cruise vertrekt 30 mei. Je zou dus kunnen denken dat ze van plan om vanaf die datum weer te gaan varen. Van mij mag het! Ik heb er bijna een heel jaar naar uitgekeken en heb er nog steeds reuze zin in. Maar het moet wel haalbaar zijn. Als we in een haven niet mogen aanleggen of niet aan land mogen, heeft die cruise ook geen zin. Dan kan ik net zo goed twee weken in een hotel gaan zitten.

 

Afgelopen week zag ik op de website van de cruisemaatschappij een bericht staan dat als je vóór 11 maart 2020 een cruise hebt geboekt die vertrekt tussen 30 mei en 30 juni, je die cruise kan omboeken naar een andere datum. De nieuwe cruise moet dan wel in hetzelfde vaarwater zijn, moet minimaal dezelfde prijs zijn en de vertrekdatum moet binnen een jaar na de oorspronkelijke vertrek datum zijn. Samen met Peter hebben we de cruises van dit jaar bekeken maar wat we leuk vonden was al volgeboekt. Daarbij komt dat we deze keer best wel een dure cruise hadden geboekt, waardoor we bij andere cruises onder het bedrag zitten. Uiteindelijk zagen we een mooie cruise die alleen naar de Baltische Staten gaat. Hij vertrekt begin mei volgend jaar en voor deze keer zouden we de Yard Club uitproberen. Dat is een zeer luxueus deel in het schip.

 

De volgende dag belde ik naar de cruisemaatschappij om mijn wensen kenbaar te maken. De man aan de lijn wist van de regeling en we raakten aan de praat. Hij vroeg welke schepen we al gehad hebben en vertelde dat hij zelf net op tijd terug was uit het Caribische gebied, voordat het luchtruim dicht ging.

Hij vertelde over een andere cruise die in mei volgend jaar in de Oostzee vaart en die meer landen aan doet. Maar dat schip is een stuk kleiner, heeft geen Yard Club waardoor we weer onder het bedrag uit zouden komen. “Dat geld ben je dan kwijt” zei hij. Nou, dat vind ik zonde en dat begreep hij uiteraard. Ik gaf hem mijn reserveringsnummer door en hij zag dat we ook onze vlucht naar Duitsland via de cruisemaatschappij hebben geboekt. “Ik moet even navragen hoe ze daar mee omgaan, want dat heb ik nog niet eerder aan de hand gehad.” Wetende dat deze situatie voor zowel de cruisemaatschappij als voor de luchtvaartmaatschappij helemaal nieuw is, snapte ik dat hij het moest navragen. “Ik bel u zo terug.”

 

Nog geen half uur later hing hij aan de telefoon met de mededeling dat als ik nu de cruise zou omzetten ik die vliegreis moet annuleren, dat geld zijn we dan kwijt omdat wij zelf annuleren. Dat was balen natuurlijk. Hij adviseerde om te wachten tot de cruisemaatschappij de cruise annuleert. Of dat inderdaad gaat gebeuren is natuurlijk nog niet zeker, maar de kans is wel erg aannemelijk. Als de cruisemaatschappij de reis annuleert krijgen we een voucher voor de reissom (inclusief de vlucht) om later aan een andere cruise uit te geven tot december 2021. Het gaat dan om het hele reisbedrag, inclusief extra’s. Die extra’s heeft hij nu geannuleerd en die krijgen we teruggestort. Het voordeel daarvan is dat het voucher bedrag lager wordt, waardoor we niet perse aan een duurdere cruise vastzitten. Al komen we daar waarschijnlijk niet onderuit omdat we toevallig deze keer twee cruises achter elkaar hadden geboekt, voor twee weken.

 

We krijgen binnenkort €616,00 teruggestort van de extra’s (internet, upgrade drankenpakket, fotopakket, massages). Natuurlijk gaan we dat bij een volgende cruise wel weer bijboeken, maar dat zien we dan wel weer. Nu is het wachten wat er gaat gebeuren. Als de cruise doorgaat, gaan we gewoon mee. Want als we dat niet doen zijn we ons geld kwijt. Maar ik houd er wel rekening mee dat we binnenkort te horen krijgen dat de reis niet door gaat. Ze moeten trouwens wel snel over de brug komen, want we vertrekken over 42 dagen.....

 

Verloren voorwerp

Posted on April 9, 2020 at 8:05 PM

Soms gebeurd er iets in huis waardoor iedereen ineens op scherp staat. Nou ja, bijna iedereen. Vanmorgen wilde Peter toch nog even naar kantoor omdat hij daar meer werk kan verzetten dan wanneer hij thuis werkt. Gisteren was hij ook al naar kantoor geweest en omdat ik tijdens deze corona crisis thuis werk, neemt hij de auto mee. Ik heb al gezegd dat hij er niet aan moet gaan wennen, want straks na de crisis is dat feest natuurlijk weer over.

Vanmorgen wilde hij weggaan en kon nergens zijn autosleutel vinden. Hij heeft deze altijd apart van zijn huissleutel en bergt hem bij thuiskomst altijd op dezelfde plek op. Maar nu was de sleutel niet op z’n vaste plek. Alle mogelijke plekjes werden bekeken en daarna alle onmogelijke plekjes. In schoenen, tassen, jassen, vesten, kasten, alles waar het maar niet logisch is, werd gezocht. Uiteindelijk moest hij weg en vroeg hij om mijn sleutel. Ik moet zeggen dat het me moeite kostte om die af te geven, maar vooruit. Ik benadrukte nog wel dat hij hem niet mocht verliezen. Zijn reactie zal ik jullie besparen.

Peter zat de hele dag op kantoor en ik deze hele dag thuis. Tussen de werkzaamheden ging ik zoeken. Zoeken op plaatsen die nog onlogischer zijn dan de plaatsen waar we al eerder gekeken hadden, maar je weet maar nooit waar hij dat ding misschien heeft neergelegd. Al mijn pogingen waren tevergeefs.



Toen Peter thuis kwam vroeg ik hem gelijk of hij nog gezocht had. Het leek wel of hij zich op dat moment herinnerde dat hij zijn sleutel kwijt was en begon weer te zoeken. Nog een keer zijn laptop tas binnenste buiten gekeerd enz. Ik zei dat hij de dealer maar moest bellen om een nieuwe sleutel te bestellen. Toen hij de dealer aan de lijn had, vertelde deze hem dat er die ochtend iemand gebeld had die een autosleutel met een label van de dealer had gevonden op het fietspad bij het station. Hij gaf het telefoonnummer van de eerlijke vinder door zodat we hem zelf konden bellen. Peter sprak zijn voicemail in en na een tijdje belde de man terug met de mededeling dat hij de sleutel bij het politiebureau heeft afgegeven en dat zij deze op maandag bij de gemeente gaan afgeven.

Ik zocht snel op internet of het bureau nog open was en dat bleek inderdaad het geval. Toch maar even bellen of het met deze crisis wel mogelijk is om een gevonden voorwerp op te halen. Ik kwam op het landelijk telefoonnummer politie uit (0900-8844) en deed mijn verhaal. De dame aan de lijn vertelde dat de politie niets met gevonden voorwerpen doet Ja duh! Dat weet ik ook wel. Ik onderbrak haar om te vertellen dat de vinder van de sleutel deze op het bureau in Zoetermeer heeft afgegeven. Ze ging het navragen. Ik zei nog tegen Peter dat ik hoopte dat ze ook gelijk zou vragen of hij hem nu nog kon ophalen. “Bedankt voor het wachten mevrouw. Ja, de sleutel ligt daar en hij kan tot vanavond half tien worden opgehaald.” Mooi! Peter op de fiets naar het bureau met mijn sleutel mee als voorbeeld. Bij thuiskomst reageerde de auto inderdaad op de sleutel. Pff!


Dan vraag je je nu natuurlijk af hoe Peter de sleutel op het fietspad bij het station heeft kunnen verliezen, als hij met de auto naar zijn werk gaat? Normaal gaat hij altijd met de trein naar zijn werk en fietst hij naar het station. Omdat met het thuiswerken dat fietsen erbij inschiet, fietst hij iedere ochtend even naar het station heen en weer. Blijkbaar had hij zijn autosleutel al in zijn broekzak gedaan en is hij deze tijdens het fietstochtje verloren. Blij dat er toch nog eerlijke vinders zijn!


 

Crisistijd

Posted on March 24, 2020 at 3:00 AM

Deze week ben ik de hele week vrij. Dat was al zo gepland. Maandag en dinsdag voor mijn verjaardag. Woensdag is mijn vaste vrije dag en donderdag heb ik mijn RPU dag. Dat is een soort pre pensioen. Omdat ik dan alleen de vrijdag had moeten werken heb ik die ook vrij genomen. We hadden een paar dagen in een hotel in Tilburg geboekt. Vorige week kreeg ik bericht van van der Valk dat ze een aangepaste menukaart hebben en dat we zowel ontbijt als diner via roomservice kunnen bestellen. Ik heb ze een mailtje terug gestuurd met het bericht dat ik de reservering wil annuleren. Er is verder nergens wat open in de omgeving en om nou met deze crisis naar Brabant te gaan lijkt me niet verstandig. Dan zitten we twee dagen in een hotelkamer. Daar heb ik geen zin in en al zeker geen zin om daar zoveel geld voor te betalen. Eerst dacht ik nog “dan kunnen we gebruik maken van het zwembad en de wellness”, maar ook die zijn gesloten. Dus dat wordt een ander keertje naar Brabant.

 

Verjaardag

Ik heb vorige week ook besloten om vandaag mijn verjaardag niet te vieren. Het lijkt me niet verstandig om met een kamer vol mensen op elkaar te gaan zitten. Wij hebben zelf geen ziekte verschijnselen en ik ga er van uit als iemand dat wel heeft, dat die dan niet op visite komt. Maar ik wil het niet op mijn geweten hebben dat iemand in mijn huis wordt aangestoken door iemand die niet weet dat-ie het virus bij zich draagt. Wat dat betreft hebben we teveel mensen in de risicogroepen in de familie. Maar wat een rare verjaardag. Waar ik normaal al een dag van te voren bezig ben met koken voor de hele familie, heb ik nu niet eens boodschappen gehaald voor vandaag. We bestellen vanavond wat bij de Griek. Dan hebben we toch een beetje het gevoel van ‘uit eten’.

 

Herstel van de natuur

Toch ben ik benieuwd wat deze maatregelen voor effect zullen hebben en op welke termijn. Ergens denk ik dat het de natuur is die ingrijpt om zich te herstellen. Er zou anders nooit een reden zijn voor alle landen in de wereld om het vliegverkeer stil te leggen, winkels en restaurants te sluiten, mensen binnen te houden. De hele wereld staat stil. Bijna geen verkeer op straat, nagenoeg geen vliegverkeer meer, de lucht klaart er gelijk van op. Het schijnt dat in Venetië zelfs dolfijnen gespot zijn omdat het water daar een stuk schoner is. Wat dat betreft zou ik zeggen, laten we nog een maand zo doorgaan, zodat de natuur zichzelf weer herpakt heeft. Maar aan de andere kant moet ik er niet aan denken om nog een maand binnen te zitten. Daarnet ben ik even een blokje om geweest. Het is zulk mooi weer dat het zonde is om daar niet even van te genieten. De enkele wandelaar die ik tegen kwam ging net als ik een stukje uit de weg zodat we voldoende ruimte tussen ons hadden. Okay, ik had geen duimstok bij me om te zien of het daadwerkelijk anderhalve meter was, maar we dachten er allebei aan en hielden er rekening mee.

 

Thuis werken

Volgende week werk ik weer thuis. Dat heeft zo zijn voordelen: geen reistijd bijvoorbeeld. Maar ook heb ik me vorige week niet opgemaakt, ik zit toch binnen. Dus in plaats dat ik smorgens om half zeven de deur uit ga, sta ik nu om half zeven op. Snel onder de douche en wat kleren aanschieten. Als ik beneden kom start de computer op terwijl ik intussen mijn ontbijt klaar maak. Dat eet ik op terwijl ik mijn mail lees. Dat wordt wat als ik straks weer naar kantoor moet en om kwart voor vijf mijn bed uit moet….

 

 

16 maart 2020

Posted on March 16, 2020 at 8:30 PM

Maandag 16 maart 2020 was bedoeld om examen te doen en een opleiding van 14 weken af te ronden. Ik had mezelf op de ochtend laten indelen, zodat ik de dag ervoor kon overnachten in het hotel waar ik die 14 weken ook ben verbleven tijdens de cursus. Toen ik in september vorig jaar mezelf voor deze cursus had opgegeven en de data van de overnachtingen aan mijn werkgever doorgaf, had ik bedacht dat ik het op maandagochtend 16 maart 2020 niet zag zitten om van Zoetermeer naar Apeldoorn te rijden.


Zondagmiddag 15 maart 2020 kwam er bericht van een van de coördinatoren van de opleiding die aangaf dat er op maandagmiddag een crisisoverleg zou plaatsvinden waardoor de examens van dinsdag misschien zouden komen te vervallen. “Gelukkig” dacht ik, want ik wil het nu wel afgerond hebben. Sinds december 2019 ben ik met deze opleiding bezig dus het wordt tijd om er een streep onder te zetten. Vol vertrouwen vertrok ik richting Apeldoorn.

Tijdens mijn laatste verblijf in het hotel had ik een tafel gereserveerd in het restaurant voor 18.00 uur. Om half zes hoorde ik via de televisie dat alle horeca gelegenheden dicht moesten vanaf 18.00 uur. “Potverdorie, mijn diner!” Ik liep naar de receptie om te vragen of dat ook voor hotel gasten gold. Ze kunnen gasten toch niet zonder eten naar bed laten gaan. Maar (logisch) daar wisten ze nog van niets. Ik besloot om iets voor zessen naar het restaurant te lopen om mijn diner te gaan nuttigen. Maar daar waren de serveersters bezig alle tafels af te ruimen. ‘Onze’ ronde tafel, waar ik die 14 weken met een aantal medecursisten de diners en ontbijten heb genuttigd, stond er verlaten bij. Ik had bijna de neiging om er te gaan zitten, maar kon me nog net inhouden. Er zaten een aantal mensen in het restaurant van hun maaltijd te genieten, dat gaf hoop.

Door een serveerster werd ik naar de desk aan het begin van het restaurant gestuurd want “we mogen geen nieuwe gasten meer aannemen” zei ze. Gelijk daarop werd ik door een manager uitziende man teruggeroepen met de vraag wat hij voor mij kon doen. “Een tafel, ik heb gereserveerd om 18.00 uur.” “Heeft u de maatregelen niet gehoord op TV?” vroeg hij verbaasd. “Jawel, maar dat geldt toch niet voor hotelgasten?” zei ik quasi verbaasd. Ik kan me voorstellen dat er geen restaurant gasten van buitenaf naar binnen mogen, maar als hotel moet je je gasten toch kunnen verzorgen? Of zeg ik nu iets geks? Hij schudde zijn hoofd en zei dat de keuken dicht ging. Ik keek hem hulpeloos aan en zei dat ik buiten ook nergens kan eten. “Kan ik dan roomservice bestellen?” Maar weer schudde hij zijn hoofd. Hij verwees me naar een supermarkt in het dorp verderop. Zie je het voor je: een Albert Heijn filiaal in Uggelen op zondagavond. Ik denk dat ik daar voor een gesloten deur had gestaan.

Gelukkig kon hij meedenken en bood hij mij een magnetronmaaltijd van Valk vers aan. Die staan daar in een vitrine, samen met ander verse producten die je kan kopen. Ik zocht een maaltijd uit en de man wilde me nog een sapje aansmeren, fruit en een frisdrank. “Nee, ik heb genoeg aan een spa-tje, dat drink ik thuis ook, dus dat is hier niet anders.” Nou vooruit, een stukje fruit dan. De manager liep mee naar de receptie want daar staat een magnetron.


De receptiemedewerker reageerde nogal opmerkelijk op de vraag van de manager of hij de maaltijd voor mij wilde opwarmen “Ben ik nu van het koken?” Tja, als je achter de receptie staat hoef je je niet druk te maken over het eten van je gasten. Toen de manager zei dat hij niet weet hoe de magnetron werkt, was het goed en liep de receptiemedewerker mee naar de magnetron. Hij stelde het apparaat in en zei dat als ik een ‘ping’ hoor, de maaltijd klaar is. Fijn dat hij dat erbij zei, ik had me anders geen raad geweten…

Met mijn maaltijd en flesje spa rood ging ik terug naar mijn kamer. Helaas was niet alles even warm, maar ik vond het best. Ik heb de half koude maaltijd naar binnen gewerkt, ik had tenminste wat naar binnen.


Inmiddels werd er op TV verteld dat het sluiten van restaurants niet van toepassing is op hotels. Kort daarna werd ik gebeld door de receptiemedewerker met het bericht dat ik gebruik kon maken van de roomservice. “Ik heb net een magnetron maaltijd naar binnen gewerkt, ik hoef nu niets te bestellen.” “Mocht u vanavond nog willen bestellen dan kan dat tot 22.00 uur.” “Hoe zit het morgen met het ontbijt?” Ik had me voorgenomen dat als er niet ontbeten kon worden, ik wat eerder naar de academie zou vertrekken om dan bij de Uggelse AH een broodje te halen. "Er is een aangepast ontbijt buffet. U kunt daar wat eten halen en het dan meenemen naar uw kamer.” Nou prima, daar kon ik mee leven.

Omdat ik toch nog wat trek had maar geen zin in een complete maaltijd, liep ik naar het ‘winkeltje’ bij de receptie om wat te knabbelen te halen voor bij de TV. Ik zag een aantal serveersters en de restaurant manager met karren en dienbladen door de gang buffelen om alle roomservice af te leveren. De man zei mij nog vriendelijk gedag.

Toen ik goed en wel naar bed wilde gaan (ik zat mijn examenmateriaal nog even door te lezen maar had er eigenlijk geen zin in) kreeg ik weer een berichtje van de opleidingscoördinator. “Alle examens gaan niet door.” Nou, daar zat ik dan, in Apeldoorn, in een hotel, zonder normale maaltijd en zonder reden, betaald door de baas. Even schoot het door mijn hoofd “rijd ik nu terug naar huis?” Maar daar was ik al snel voor mezelf uit. Het was over tienen en eer dat ik dan thuis zou zijn en op bed zou liggen, dat werd me te laat. Ik kroop het hotelbed en zou de volgende ochtend na het ontbijt gelijk naar huis rijden.

Maandagochtend 16 maart 2020. Het ontbijtbuffet van het hotel was beperkt tot in huishoudfolie verpakte schaaltjes met broodjes, beleg, sapjes en melkproducten. Ik nam wat mee naar mijn kamer om het daar te verorberen. Het was behelpen, maar het was tenminste iets. Daarna uitchecken en terug naar huis. Geen examen, geen streep eronder. Nu afwachten wanneer er een mogelijkheid is om alles echt af te ronden.

 

Doem scenario's

Posted on March 6, 2020 at 8:20 PM

Heb jij dat ook? Dat er in je gedachten allerlei rampen plaats vinden? Ik ga er van uit dat ik niet de enige ben die dat ondergaat, maar is dat wel zo?

Neem afgelopen week. Ik moest werken en was daarom vroeg uit bed. Peter was al naar zijn werk, dus ik was alleen thuis met de katten. Gedoucht en ontbeten beklom ik de zoldertrap naar mijn slaapkamer om mijn gezicht de nodige kleur bij te brengen. Halverwege de klim verloor ik mijn evenwicht en kon me nog net op tijd aan de trapleuning vastgrijpen. Niets aan de hand dus. In mijn slaapkamer aangekomen plofte ik voor mijn kaptafel neer en begon het dagelijkse kleur ritueel. Intussen zat ik te bedenken wat er was gebeurd als ik me niet had kunnen vastgrijpen aan de trapleuning. Als ik bijvoorbeeld mijn handen vol had gehad. Of als ik misgegrepen had naar de leuning. Dan was ik achterover van de trap gevallen. En dan? Misschien had ik wel één of allebei mijn benen gebroken en kon ik me niet bewegen. Mijn telefoon lag beneden ( bij mij is hij niet geïmplementeerd aan mijn hand) en sinds we een nieuwe huistelefoon hebben, hebben we op de eerste etage geen handset meer staan. Ik zou dus niemand kunnen bellen.


Op mijn werk zouden ze zich afvragen waar ik blijf. Zou dat gelijk om 7.00 uur zijn of zullen ze nog even wachten of ik later kom? En als ze dan besluiten om te bellen waar ik blijf, kan ik de telefoon niet opnemen want die ligt beneden. Zullen ze zich zorgen maken? Misschien proberen ze het telefoonnummer van Peter te achterhalen om hem te vragen of er iets met me is. Misschien sturen ze een auto langs om te kijken wat er aan de hand is. Mijn auto staat dan voor de deur dus kunnen ze weten dat ik daar niet mee weg ben. Natuurlijk zegt dat niets, want ik kan een reden hebben om met openbaar vervoer weg te zijn. En als er dan iemand aanbelt kan ik de deur niet open doen. Misschien ben ik wel buiten westen zodat ik niet kan roepen. En als ik wel kan roepen, zullen ze me dan horen?

Misschien gaan ze bij de buren aanbellen of die weten of ik thuis ben of niet. En misschien vragen ze wel aan de buren of ze een sleutel van mijn woning hebben. Maar ze kunnen ook besluiten om weg te gaan wanneer er niet wordt open gedaan. Dan lig ik daar, roerloos onderaan de trap. Peter komt pas om vier uur thuis. Tegen die tijd ben ik helemaal verkleumd.


Dan schrik ik op uit mijn gedachten, kijk op de klok en realiseer me dat ik moet opschieten om op tijd weg te gaan. Als ik even later opgetut en wel de trap weer afloop, houd ik me voor de zekerheid toch maar goed vast.

Nu ging het alleen om een val van de trap, maar je wilt niet weten wat er allemaal door me heen gaat als ik met vakantie ga, als mijn dochter 's nachts op stap is, als de poes al een tijdje buiten is, als Peter na vier uur nog niet thuis is, als….

Ach, het speelt zich allemaal af in mijn gedachten. Gelukkig blijft het daar bij.

 

Corona Virus

Posted on February 29, 2020 at 10:25 AM

Iedere nieuwsuitzending wordt er door gedomineerd: het Corona virus. Ligt het aan mij of wordt deze griepepidemie onder een vergrootglas gelegd?

In mijn optiek is het gewoon een griepvirus. Ach, misschien is gewoon niet het juiste woord. Maar is het niet een klein beetje overdreven dat er een verslaggeefster van het NOS journaal in Loon op Zand staat omdat daar één man besmet is met het virus? Als je nagaat dat er jaarlijks in Nederland zo’n 820.000 mensen de griep krijgen waarvan er 250 tot 2000 overlijden. En dan heb ik het over een echte griep. Niet over een beetje gesnotter en wat verhoging. Een echte griep ben je minimaal een week of twee behoorlijk ziek van. Dan kun je niet na vier of vijf dagen weer aan het werk.


Hongkong griep


Ik heb in mijn leven twee keer een echte griep gehad. In 1968 was dat de Hongkong griep. Daar zijn toen ongeveer een miljoen mensen aan overleden. Wij moesten toen ook in afzondering. Er mocht niemand bij ons binnen en wij mochten de deur niet uit. Ik kan het me nog goed herinneren ondanks dat ik pas vijf jaar was. Het schijnt zo te zijn dat de jaarlijkse griep nog een variant van de Hongkong griep is, die weer is afgeleid van de Spaanse griep. En die Spaanse griep heeft in 1918 behoorlijk huis gehouden! Wereldwijd zijn daar toen tegen de 100 miljoen mensen aan overleden. Vergelijkbaar met de slachtoffers van de pestepidemie.

De tweede keer dat ik met een zware griep op bed lag was in 1981, de Chinese griep. Rillend van de koorts lag ik in mijn bed. Ik had twee pyjama’s aan, een badjas, sokken, had een dekbed over me heen en een deken en nóg had ik het koud. Volgens mij is deze niet zo desastreus geweest want je leest er niet zo veel over. Maar ik was er in ieder geval goed ziek van. Ik had daardoor wel behoorlijk wat antistoffen in mijn lichaam want ik werd zelfs jarenlang niet meer verkouden!


Isoleren


Ik heb wel begrepen dat het gevaar van het Corona virus schuilt in de snelheid waarmee het zich verspreidt. Maar heeft het dan zin om besmette mensen te isoleren? Gisteren opperde een collega dat ik in de risico groep val vanwege mijn diabetes. Dat klopt, dat is ook de reden dat ik iedere jaar een griepprik kan halen. Mijn collega zei dat ik misschien beter uit voorzorg een paar weken binnen kan blijven. Ik vond het een prima idee. Maandag meld ik me ziek bij mijn werkgever. Als reden geef ik op dat ik preventief thuis blijf. Ik ben nog niet ziek, maar ik wil voorkomen dat ik ziek wordt. Ik denk dat mijn werkgever daar geen problemen mee heeft, toch?

 

Married At Fist Sight

Posted on February 21, 2020 at 5:00 PM

Al vanaf seizoen één kijk ik naar married at first sight. Gewoon om te zien welke mensen met elkaar gematcht worden en of daar inderdaad een langdurige relatie uit voort kan komen. In twee gevallen is dat inderdaad het geval en het was prachtig om te zien hoe zich dat ontwikkelde.

Maar als het in twee gevallen goed ging, ging het in de andere gevallen niet goed. En in veel van die gevallen was dat ook voorspelbaar. Ondanks dat alle deelnemers zeiden dat ze er open in gingen, zag je al snel een soort barrière opdoemen die iedere vorm van openheid blokkeerde. Jammer, want in een aantal van die gevallen had ik het idee dat het echt wat had kunnen worden. Voor zover ik daar vanaf de bank over kan oordelen natuurlijk.


Komende week worden de twee laatste afleveringen van dit seizoen uitgezonden. Ik heb goede hoop dat daar een paar leuke matches bij zitten. Maar één stel is echt een mis-match. Dat was al vanaf het eerste moment duidelijk, voor mij dan. En jammer genoeg heb ik gelijk gekregen. Want laten we eerlijk zijn, je gaat er toch van uit dat als je met zo’n programma mee doet, dat er een leuke relatie uit voort komt.


Chantal en Henk


Iedereen die het programma volgt weet waarschijnlijk al dat ik het over Chantal en Henk heb. Dat huwelijk was al gelijk gedoemd tot mislukken. Niet in de laatste plaats door het veeleisende karakter van Chantal. Even los van de eis dat een man geen lichaamsbeharing mag hebben, kreeg Henk al van de ambtenaar van de Burgerlijke Stand te horen dat hij zittend moet plassen, zijn handen moet wassen na het toilet bezoek en niet mag smakken tijdens het eten. Welkom in je huwelijk Henk! Normaal laat je de ambtenaar wat karakter eigenschappen van jezelf benoemen zodat de ander een beetje een beeld van je krijgt. Je trouwt tenslotte met een wildvreemde. Maar Henk kreeg gelijk een lijstje met regels voorgeschoteld.


Natuurlijk had Henk nee kunnen zeggen op dat moment, maar dat heeft hij niet gedaan. Daar is ook wel wat voor te zeggen want je gaat er immers ‘open in’. En ondanks dat Henk prima voldeed aan de anti beharing eis, leek hij mij niet het type man voor Chantal. Maar ook Chantal heeft ja gezegd, want ook zij ging er ‘open in’. In dat geval ga je er van uit beiden er alles aan zullen doen om het experiment te laten slagen. Of ze dat niet gedaan hebben weet ik niet. Ik ben er niet bij geweest. En eerlijk gezegd denk ik dat de programmamakers ons laten zien wat ze willen laten zien. Als tijdens de opnames al duidelijk wordt dat dit huwelijk niets gaat worden, dan krijgen wij ook scènes te zien waaruit dat duidelijk wordt. Als er momenten zijn geweest waarbij Henk en Chantal een leuke tijd hebben gehad, is dat voor het programma niet leuk. Ik denk tenminste dat er zo gemonteerd wordt, maar dat zullen wij nooit te weten komen.


Pissen

Toch moet me nog wel iets van het hart over Chantal. Tijdens een gesprek dat zij met Henk had vertelde ze dat ze er moeite mee had dat hij had gezegd dat hij moest pissen. “Ik zeg dan dat ik even naar het toilet ga” was haar reactie. ‘Want als je je een prinsesje voelt, gedraag je je daar ook naar’. Heel begrijpelijk. Maar wat Chantal even was vergeten is dat ze in een paar afleveringen eerder, toen Carlo bij haar binnen kwam, keihard in plat Haags riep “KRIJG DE CHOLERA!!” Ook het woord ‘K*T’ kwam tijdens de verschillende afleveringen regelmatig uit haar mond. Dan vind ik het nogal hypocriet om je te storen aan iemand die zegt dat hij gaat pissen. Ik vond het ook erg opvallend dat ze het steeds had over ‘ik’. “IK wil dat het zo gaat, IK vind dit en IK vind dat en IK zeg zus en IK zeg zo.” Waarbij ze ook nog de nadruk op het woordje IK legde. Jammer dat ze nooit eens aan Henk vroeg “wat vind jij?”


Nogmaals ik ken ze alle twee niet en ik ben er niet bij geweest, dus ik kan niet oordelen over hoe ze zijn en het feit of ze er alle twee genoeg moeite voor gedaan hebben om het huwelijk te laten slagen. Dat is iets wat zij zelf bepalen. Maar dat neemt niet weg dat het zowel voor Henk als voor Chantal vervelend is dat het zo gelopen is. Ik denk dat ze er allebei een andere voorstelling van hadden toen ze aan het progamma begonnen. Misschien heeft hun deelname aan dit programma er toe bij gedragen dat er ergens in Nederland iemand rondloopt die wel bij ze past. Dan heeft deze hele poppenkast toch nog nut gehad.

 

 

Hotel perikelen

Posted on February 7, 2020 at 4:00 PM


 

Sinds begin december volg ik een opleiding voor mijn werk. Het is een intensieve opleiding die wordt gegeven in Apeldoorn, steeds vier dagen achter elkaar. Omdat ik niet iedere dag heen en weer wil reizen, heeft mijn werkgever voor mij een hotelkamer gereserveerd. Ideaal, want ik moet er niet aan denken om iedere dag tenminste anderhalf uur heen en anderhalf uur terug te moeten rijden. Als je vanaf december zowat om de week vier dagen in een hotel zit, ga je het al snel gewoon vinden. Dat klinkt misschien heel verwend, maar iedere ochtend hetzelfde ontbijt buffet en iedere avond hetzelfde warme buffet, heb je na verloop van tijd wel gezien.


Sunshower

De vorige keer had ik een kamer met een sunshower. Dat is eens lekker! In eerste instantie stond hij op UV maar de tweede dag had ik gezien dat hij ook op Infra Rood kan. Die ochtend had ik een heerlijke warmte op mijn rug tijdens het douchen. De kamer was zeker de helft kleiner dan de kamers die ik daarvoor een aantal keren heb gehad, maar het bleek dat het voor mij alleen prima te doen was. Het enige wat mij opviel was dat er een groot schilderij aan de muur hing met een dame erop die nogal boos keek. Als ik in bed lag keek ze mij boos aan.

Bij het uitchecken heb ik gevraagd of ik de volgende keer weer een kamer met een sunshower kan krijgen. Afgelopen week was ik weer in Apeldoorn en inderdaad kreeg ik weer zo’n zelfde kamer. Twee dingen vielen gelijk op: de kamer was gespiegeld aan de vorige, dus ik moest even schakelen. Want alles was nu omgedraaid, de douche, het bed, het bureau en natuurlijk de deur. Met mijn licht autistische trekjes was dat even slikken. Het tweede wat mij opviel was dat er geen schilderij in de kamer hing, wel een haakje. Dan verschijnen er bij mij gelijk allerlei vraagtekens boven mijn hoofd. Heeft er wel een schilderij gehangen? Zo ja, waarom is hij dan weg en waar is hij nu? Zo nee, waarom zit er dan een haakje in de muur? Okay, adem in, adem uit, dit ligt buiten mijn cirkel van invloed, niet over nadenken.


Niet alleen de kamer was gespiegeld, blijkbaar ook de glazen douchedeur. Natuurlijk zat deze nu aan de andere kant, maar nu ging hij ook naar binnen open, terwijl dat in de vorige kamer naar buiten was. Ik weet nog dat ik toen dacht dat dat niet handig is, omdat je dan het douchematje wegschuift als je uit de douche komt. Maar nu stond ik aan de douche deur te trekken, waarbij ik nog bijna mijn nagel brak, terwijl hij naar binnen open gaat. Een kwestie van wennen. Terwijl ik mijn kop vol met sop had, deed ik de sproeier uit en pakte mijn bus doucheschuim die ik steeds naar het hotel had meegenomen. Het is zo’n spuitbus van rituals waar je even mee moet schudden om een lekkere schuimbol te krijgen. Maar hoe hard ik ook met die bus stond te schudden, er kwam niets uit. Had ik gewoon een lege bus meegenomen! Daar stond ik dan met mijn haar vol sop en een nat lijf. Ik zag op de wastafel een tube met bodywash staan van het hotel. “Dan die maar.” Ik stapte de douche uit, waardoor de vloer natuurlijk gelijk drijfnat was, pakte een tubetje en dook weer snel het warme hok in, voor de IR lamp. Het spul wat uit het tubetje kwam leek wel jam. Het schuimde ook niet. Wat een blamage, maar ik had in ieder geval iets om me mee te wassen.

Na het douchen smeerde ik me in met een bodycrème. Nadat ik mijn ondergoed had aangetrokken ging ik op een stoel zitten om mijn sokken aan te doen. Die stoelen zijn van skai, zo makkelijk om af te nemen. Maar toen ik weer opstond leek het wel of ik vacuüm was gezogen, zo’n geluid gaf het. 

Toen ik de tweede avond in bed lag te draaien, zag ik in het donker ineens iemand naar me staren. “Waar komt die vent nou ineens vandaan?” dacht ik. Wat bleek? Er was die dag blijkbaar een schilderij aan het haakje opgehangen. Het was het portret van een man, een beetje in de stijl van Frank Sinatra.


Bediening

Maar waar ik me deze keer het meest aan verwonderd heb, is de bediening in het restaurant. Er zijn een aantal medestudenten die ook in het hotel verblijven en we hebben afgesproken om iedere avond samen te dineren, wel zo gezellig. We (her)kennen inmiddels een aantal dames van de bediening en blijkbaar geldt dat andersom ook, want ik krijg de indruk dat we soms totaal genegeerd worden. Uiteindelijk moeten we toch geholpen worden, maar het is al een paar keer voorgekomen dat we na een uur nog niets te eten hadden. Eén van de medestudenten heeft een speciaal dieet doorgegeven aan de keuken. De kok maakt dat voor haar klaar terwijl wij van de kaart bestellen of van het buffet eten. De eerste twee avonden was er een serveerster die het wel snapte en er voor zorgde dat we redelijk tegelijk zaten te eten. Maar zij zou er onze laatste avond niet zijn en had toegezegd dat ze haar collega zou inlichten over het speciale dieet. We zaten met de kaart op schoot te wachten om een bestelling door te geven, maar alle serveersters liepen met een boog om onze tafel. Toen we er eindelijk een hadden getackeld zei ze dat ze geen bestelling kon opnemen omdat een van ons een speciaal dieet had. Ja, dus? Haar collega was geïnstrueerd en die zou ze roepen. Even later kwam er een andere serveerster onze kant op en we waren in de veronderstelling dat zij onze bestelling zou opnemen. Maar ook zij verwees naar een collega, die ze gelijk zou halen. Ik vroeg nog waarom ze onze bestelling niet gewoon kon opnemen omdat dat niets met dat speciale dieet te maken had. Maar ze schudde haar hoofd en liep weg. Ze stond een hevige discussie met de beoogde collega te voeren en kwam weer terug om als nog de bestelling op te nemen. We zaten inmiddels al bijna een uur aan tafel. Uiteindelijk hebben we heerlijk gegeten en gingen we na 3½ uur naar onze kamers.

Over twee weken is de laatste week van de opleiding. Dan ga ik weer voor vier dagen naar Apeldoorn en hoop ik weer een kamer met een sunshower te krijgen. Nu ben ik voorbereid op iedere kamer, gespiegeld of niet.

Enne, tegen die medestudent met het speciale dieet hebben we gezegd dat ze de volgende keer maar ergens alleen aan een tafel moet gaan zitten eten. :lol:

 

 

In de put

Posted on February 2, 2020 at 4:45 PM

Ken je dat? Dat je onbewust dingen doet die blijkbaar een reden hebben? Dat automatisme zit al zo in je systeem, dat de hele reden waarom je het doet (of laat) er niet meer toe doet.

Gisteren liepen we, zoals meestal op zaterdag, naar het stadshart. Onbewust stapte ik, zoals altijd, over een put in de stoeprand. Het viel me op hoe smal die put was. “Was dat vroeger ook al zo?” dacht ik bij mezelf. En voor ik er erg in had, was ik in gedachten terug in de tijd.


Ik zal hooguit een jaar of acht geweest zijn toen ik met vriendinnetje Yvonne bij haar voor de deur aan het spelen was. Waarschijnlijk hinkelen of touwtje springen. We kwamen op het idee om trammetje te spelen. Ik vermoed dat even daarvoor tram 16 voorbij was gereden over de Laakweg. Yvonne was de tram en de putten in de stoeprand waren de haltes. Yvonne ging een blokje om en ik stond op haar te wachten op de put bij haar voor de deur. Het deksel van deze put lag er altijd al scheef op, maar daar zag ik geen gevaar in omdat hij er altijd al scheef op had gelegen. Ik stond een beetje ongeduldig te wiebelen toen ineens het putdeksel onder mijn voeten vandaan schoot en ik in de put viel. Ik kon mezelf met mijn armen op de stoeprand omhoog houden, waardoor ik met kop en schouders op straathoogte hing. Yvonne was nog in geen velden of wegen te bekennen en ik hing daar maar.


Ineens zag ik mijn broer Rob aan komen lopen. Ik vroeg hem om me uit de put te helpen, maar hij haalde zijn schouders op en liep door. of ik dagelijks in de put hing. En ja, waarom zou je als broer je jongere zusje uit de put helpen?

Toen ik me mijn benarde situatie begon te realiseren raakte ik toch wel lichtelijk in paniek. Op dat moment kwam Yvonne’s vader naar buiten en hij tilde me de put uit. Ik moet eerlijk zeggen dat ik pas later ben gaan nadenken over hoe diep zo’n put eigenlijk is en wat er met me was gebeurd als ik mezelf niet omhoog had kunnen houden. Dat zijn dingen waar je als achtjarige niet over nadenkt. Gelukkig maar, anders zou je niets meer durven.

Of zoals die keer dat ik bij de camping met mijn voet door het wild rooster was gezakt en er een auto aankwam. Ik kreeg mijn voet er niet snel uit en door de paniek draaide ik mijn voet ook nog, waardoor ik hem helemaal niet meer omhoog kreeg. Toen ik de auto zag naderen begon ik te brullen omdat ik dacht dat die over me heen zou rijden. Maar de automobilist stapte uit en hielp mij om los te komen. Dat dit ook een oplossing was, had ik niet bedacht. Ik kom niet vaak meer op de camping, maar als ik er ben, of ergens anders met een wildrooster, loop ik altijd op de naad van het rooster.

 


Dit soort akkefietjes heeft er in geresulteerd dat ik nooit op een put stap, maar er overheen. En toen ik dat gisteren onbewust weer deed, kwam dat moment op de Laakweg ineens weer naar boven. Bijzonder toch dat zoiets van járen geleden nog zo’n impact op je dagelijks leven heeft? En dan vraag ik me nog steeds af of die putten vroeger ook zo smal waren. Maar ja,  mocht ik ooit de vergissing maken om er toch op te gaan staan het deksel schiet weer weg, hoef ik niet bang te zijn dat ik er weer volledig in weg zak. Misschien met één been.

 

Meer tussen hemel en aarde

Posted on January 26, 2020 at 8:05 PM

Er hebben zich in mijn leven al diverse situaties voorgedaan waardoor ik weet dat er meer is tussen hemel en aarde. Het is voor mij geen kwestie van geloven, het is een kwestie van weten. Toch zullen er altijd mensen zijn die er niets mee hebben en dat is hun goed recht. Ik zal ook nooit proberen die mensen ervan te overtuigen dat er wél meer tussen hemel en aarde is. Maar er zijn wel situaties die zo bijzonder zijn, dat ik ze graag met anderen wil delen.

Vorig jaar is mijn vader overleden. Als er iemand niet geloofde in de geestenwereld, dan was het mijn vader wel. “Dat jullie die onzin geloven” zei hij met enige regelmaat. Zelfs wanneer we met ‘bewijzen’ kwamen wuifde hij dat altijd van tafel als toeval of onzin.


     Een paar weken na het overlijden van mijn vader bezocht mijn zusje Anita een paranormaal beurs.  Anita nam plaats bij een bevriend medium, Ed van Roosmalen. Anita en Ed kennen elkaar al zo’n 25 jaar. Aan het eind van zijn waarneming vroeg Ed aan Anita of ze nog een vraag had. Ze vroeg hem of hij al iets doorkreeg van mijn vader. Ed zei dat het nog te vroeg is, maar hij wist wel te vertellen dat mijn vader erg onder de indruk was van de uitvaart die we voor hem geregeld hadden. Ook verteldehij dat hij doorkreeg dat er iets veranderd was aan de volgorde van de muziek . Tenslotte vertelde Ed dat mijn vader doorgaf dat we vier mensen niet hadden uitgenodigd en dat hij daar erg blij om was omdat hij die er niet bij had willen hebben. Anita had het consult opgenomen en heeft het mij laten horen, vandaar dat ik weet wat er allemaal gezegd is. Het enige vervelende is dat we daarna allemaal zaten te bedenken wie die vier mensen geweest kunnen zijn….


     Inmiddels is het consult van Anita bij Ed  7 maanden geleden en nu waren Peter en ik weer eens op de paranormaal beurs. We zagen Ed zitten en schoven bij hem aan voor een consult. Hij vertelde veel over een verandering die ik aan het ondergaan ben en ook aan het eind van mijn consult vroeg hij of ik nog een vraag had. “Vorig jaar is mijn vader overleden en ik ben benieuwd of je iets van hem binnen krijgt” vroeg ik.

     Ed was even stil en zei toen dat hij doorkreeg dat mijn vader zich op het laatst van zijn leven moeilijk kon bewegen, hij vroeg of dat klopte. Ik bevestigde dat. Ed kreeg een glimlach op zijn gezicht toen hij vertelde dat mijn vader zich er over verwonderde dat hij als geest door mensen heen kon gaan. “Hij wil dan tegen bepaalde mensen ‘BOE!’ roepen, maar dat kan niet. "Dat zijn mensen die niet waren uitgenodigd voor zijn uitvaart, die zijn van bovenaf bij jullie gewist omdat hij die er niet bij wilde hebben.” Ook nu zei Ed dat mijn vader zijn uitvaart zo mooi vond “ ‘Je maakt zo iets maar één keer in je leven mee’ zegt hij en hij moet daar hard om lachen.” Ik kon mij een goede voorstelling maken van hoe mijn vader dat gezegd zou hebben en er om had gelachen. Ten slotte vroeg Ed of er iets gewijzigd was in de volgorde van de muziek. Ik zei dat we inderdaad met nummers hebben zitten schuiven tijdens de voorbereidingen.


     Aan het eind van het consult vertelde ik aan Ed dat Anita vorig jaar bij hem was geweest en dat hij tegen haar precies hetzelfde over mijn vader heeft gezegd. “O, dat weet ik niet meer” zei Ed. Dat snap ik dat hij dat niet meer weet. Hij heeft in die 7 maanden zoveel consulten gedaan en hij weet niet wat hij tegen iedereen verteld heeft. Waarschijnlijk heeft hij niet eens de link gelegd tussen Anita en mij. Ed vond het zelf ook heel bijzonder dat hij nu, ruim een half jaar later, dezelfde dingen doorkreeg als toen.

Als ik dit aan mijn vader zou hebben verteld, zou hij me heel ongeloofwaardig hebben aangekeken en het op onzin of toeval hebben toegeschreven. Inmiddels weet hij zelf wel beter....

Ik heb het trouwens opgegeven om te achterhalen wie we vergeten zijn een kaart te sturen voor zijn uitvaart. Voor zover ik weet waren alle dierbaren aanwezig. En zoals Ed aangaf, die personen zijn uit onze gedachten gewist, dus we zullen er nooit achter komen.

Voor wie geinteresseerd is in een consult bij Ed:


https://www.spiritueleorganisatiebalans.org/cons.html" target="_blank">http://https://www.spiritueleorganisatiebalans.org/cons.html




 

 


Rss_feed